Á dögunum var það kunngjört að Heiðar Helguson væri íþróttamaður ársins og er hann sennilega vel að þeim titli kominn. Í kringum þetta árlega val íþróttafréttamanna á því hver íþróttamanni ársins kemur til með að vera sprettur þessi hefðbundna umræða. Sem þó oftast snýst um það að þegar kemur að því að sæma afreksfólk þessum titli þá hallar verulega á konur. Karlmenn hafa hlotið þennan titil mun oftar í gegnum söguna. Fyrir kjörið að þessu sinni var einnig rætt um það hvers vegna það væru bara þeir úr boltagreinunum sem væru svona ofarlega í kjörinu. Fólk saknaði þess greinilega að sjá ýmis nöfn á þessum lista.
En ég saknaði þess að sjá ekki fatlaða íþróttamenn á listanum yfir þá tíu efstu í kjörinu. Reyndar sakna ég þess að fatlaðir íþróttamenn og afrek þeirra fái ekki meiri athygli þegar fjallað er um íþróttir. Því þarna eru á ferðinni íþróttamenn sem hafa farið hverja frægðarförina á fætur annarri út í hinn stóra heim, unnið heimsmeistaratitla og sett fjölda heimsmeta. Íþróttamenn sem skarað hafa svo sannarlega fram úr á erlendum vettvangi. En samt fá þeir og þeirra afrek ekki þá athygli sem þeir eiga skilið.
Til að mynda fer Ólympíumót fatlaðra nánast fram hjá almenningi því ekki er dagskrá heilu sjónvarpsstöðvanna lögð undir það mót. En á þeim mótum hafa einmitt margir fatlaðir íþróttamenn náð því að standa efst á verðlaunapallinum þar sem íslenski þjóðsöngurinn hefur fengið að hljóma. Þrátt fyrir það er það ekki talið vera efni í fyrstu frétt á sama hátt og árangur ófatlaðra íþróttamanna. Það er kannski sagt frá því á hundavaði á þessum örfáu mínútum sem notaðar eru til að segja frá íþróttum. Og varla það.
Ekki fær fatlað íþróttafólk sömu móttökur við komuna til landsins eftir að hafa náð glæstum árangri erlendis. Fatlaða íþróttafólkið er heppið ef einhverjir úr ríkisstjórninni mæta með blómvendi og heillaóskir og að fjölmiðlar nenni að mæta á staðinn til þess að segja frá glæstum afrekunum. En þeim er ekki ekið nánast beint á Bessastaði til þess að taka á móti viðurkenningum eða ekið um á opnum kerrum á meðal fólks í beinni útsendingu til þess að allir geti fylgst með.
Ekki er minnst á fatlaða íþróttamenn og þeirra afrek í hinum ýmsu annálum sem gerðir eru til þess að rifja um allt það sem þótti tíðindum sæta í íþróttaheiminum á því ári sem er að líða. Jújú það er sagt frá því helsta eins og Nýárssundmóti barna og unglinga og íslandsmóti fatlaðra. En það fær samt ekki sama pláss og íþróttir ófatlaðra.
Fatlaðir íþróttamenn hafa náð ótrúlega góðum árangri í sínum greinum og hér á landi er unnið mjög gott starf í þeirra þágu. Samt eru þetta afrekin sem gleymast. Þessir íþróttamenn hafa ekki síður þurft að leggja á sig ómælda vinnu til þess að ná sínum árangri. En samt fær almenningur ekki að heyra um þann árangur sem næst. Hvað þá að þeir fái þá viðurkenningu sem þeir eiga skilið. Vissulega hafa fatlaðir íþróttamenn verið tilnefndir sem íþróttamenn ársins en hafa ekki hlotið þá miklu nafnbót. Jafnvel þó þeir hafa verið með glæstari árangur en aðrir sem tilnefndir hafa verið á sama tíma.
Vissulega eru aðrar íþróttagreinar sem eru vinsælli eins og fót- og handbolti. En þær greinar eru ansi fyrirferðamiklar þegar kemur að allri umfjöllun um íþróttir. Sem er kannski eðlilegt því það er mestur fjöldi sem leggur stund á þessar íþróttagreinar. En mér finnst á sama skapi að ekki megi gleyma að fjalla um þá sem vinna stór afrek líkt og margir fatlaðir íþróttamenn. Því þeir sem sett hafa heimsmet og unnið til gullverðlauna á Ólympíumótum eru mun fleiri en þeir sem eru ófatlaðir. Um er að ræða afrek sem eru jafn stórkostleg og þau sem unnin eru af ófötluðum íþróttamönnum og verðskulda því sama magn beinna útsendinga og viðurkenninga og ólympíuafrek þeirra sem eru ófatlaðir.
