Ég er ein þeirra sem nota bíl ekki eingöngu til þess að komast á „milli A og B,“ eins og maður heyrir fólk gjarnan segja.
„Bíll? Huh, hann þjónar nú bara þeim tilgangi að koma mér á milli A og B.“
Þetta heyri ég mjög oft og skil að sjálfsögðu líka þetta sjónarmið. Það hafa ekki allir áhuga á bílum frekar en allir hafa áhuga á fótbolta eða einhverju sambærilegu.
Hraðakstur af götunum!
Það kemur fyrir að maður ekur of hratt. Sem betur fer eru til dásamleg svæði þar sem MÁ aka hratt. Þá á ég við svæði eins og Kvartmílubrautina í Hafnarfirði.
Markmið Kvartmíluklúbbsins og slagorð hefur alltaf verið „Hraðakstur af götunum og á inn á lokuð svæði“ og er ekki annað hægt en að taka undir þetta skynsamlega slagorð.
Ég hvet alla þá sem hafa gaman af að gefa í til að skella sér á brautina og fá útrás þar. Akstursíþróttir eru því miður alltof oft dæmdar vegna þeirra sem gefa of mikið í úti í umferðinni. Það er samt ekki hægt að kalla „umferðaljósaspyrnuna“ akstursíþrótt.
Það væri hreint út sagt algjör snilld að áhugafólk gæti mætt út á braut og fengið tilsögn í því hvernig skal framkvæma kappakstur á öruggan hátt. Ég myndi styðja frumvarp þess efnis 100%. Tökum fótbolta sem dæmi: „Hey, byggjum fótboltavöll hér og leggjum í það heilan peningageymi af aurum!“
Gaman væri að sjá og heyra, til tilbreytingar: „Eflum akstursíþróttir og fræðslu um akstur. Leggjum hálfan peningageymi af aurum í aðstöðu og leggjum hinn helminginn í fræðslu um ökuleikni til nemenda 10. bekkjar grunnskóla.“
Á þessum tímapunkti myndi ég standa upp og hrópa hástöfum „Húrra!“ og því næst myndi ég þakka Jóakim Aðalönd fyrir að gefa okkur innihald peningageymis síns.
Hvað með Kvartmíluna?
Gríðarlegar fjárhæðir fara árlega í viðhald íþróttamannvirkja í Hafnarfirði og til þess sem tilheyrir ÍBH (Íþróttabandalag Hafnarfjarðar). Raunar er Hafnarfjarðarbær skuldbundinn til að greiða um 90% í viðhald og uppbyggingu þessara íþróttamannvirkja. Kvartmíluklúbburinn (sem ég elska) er einmitt hluti af þessu bandalagi EN hefur enn sem komið er ekki fengið krónu.
Að malbika 201 metra langa kvartmílubraut kostaði 12 milljónir. Kvartmíluklúbburinn borgaði. Á sama tíma var ákveðið að bæta við stúkubyggingu í knattspyrnuhöll í Hafnarfirði. Það kostaði 60 milljónir. Hafnarfjarðarbær borgaði.
Ekki veit ég hve oft stúkan góða á knattspyrnuvelli Hauka í Áslandi er notuð en það veit ég fyrir víst að um hverja helgi, hvert sumar er margt um að vera á Kvartmílubrautinni.
Að sögn kunnugra á Akureyrarbær sannarlega hrós skilið því þar er kostnaðarhlutdeild bæjarins 100% – líka hvað varðar akstursíþróttir. Spurning um að flytja bara norður?
Minnumst Eyþórs Darra
Kjarni málsins í þessari umfjöllun minni um mín helstu hugðarefni er einkum og sér í lagi sá að hvetja til aukinnar fræðslu því ég vil fá „Hraðakstur af götunum og á inn á lokuð svæði.“ Það er ekki spurning!
Með það í huga vil ég hvetja ökumenn til að mæta í Minningarakstur Eyþórs Darra föstudagskvöldið 19. ágúst. Eyþór Darri lést eftir bílslys á Geirsgötu í Reykjavík. Slysið átti sér stað fyrir tæpri viku síðan og munu vinir hans og allir þeir sem láta málið sig varða aka í samfloti kl. 22 frá Smáratorgsplaninu að Krónuplaninu úti á Granda.
Ekið verður á löglegum hraða alla leið til að sýna gott fordæmi. Eins og segir á Facebooksíðu viðburðarins þá á „fólk að taka mark á takmörkuðum hámarkshraða.“
Höfum það í huga að hraðakstur og akstursíþróttir falla ekki endilega í sama flokk. Minnumst unga ökumannsins með virðingu og færum akstursíþróttirnar á rétt svæði.
Hvíl í friði Eyþór Darri.
