Hákarlinn er á hverju veisluborði þessa dagana enda þorrablótin í fullum gangi. Hákarlinn hefur borið hróður landsins víða enda séríslenskt góðgæti sem enginn má láta framhjá sér fara. En hvernig á að búa til og bera fram þetta lostæti sem flestallir elska, þó ekki nema í laumi.
Stundum er talað um hákarlinn sem rotnandi fisk og það er akkúrat það sem íslenski hákarlinn er frægur fyrir erlendis, stæk ammoníaklyktin gerir það að verkum að hann lyktar eins og rotnandi fiskur.
Ástæðan fyrir þessu er sú að ferskur er hákarlinn fullur af eiturefnum og því hættulegt að borða hann þannig. Til að koma í veg fyrir ótímabær slys við hákarlsátið er hákarlinn látinn gerjast í átta til tólf vikur, tímalengdin fer eftir hitastigi, og svo er hann vindþurrkaður í tvo til fjóra mánuði. Eftir þessa meðferð ættu eiturefnin að vera á bak og burt, hákarlinn farinn að lykta af ammoníaki og sterkt bragðið eftir því.
Þegar hákarlinn er borinn fram er hann skorinn í teninga sem líta út eins og litlir, hvítir svampkenndir ostateningar. Hákarlinn þykir bestur með íslensku brennivíni, ekki síst á íslensku þorraborðunum. Sögulega séð þykir það karlmennskutákn að snæða hákarl en kannski er það kvenmennskutákn líka. Hvort heldur er þá snæða einstaklingar af báðum kynjum hákarlinn með bestu lyst. Og þeim þykir báðum oft gott að taka fyrir nefið þegar þau stinga hákarlsbitunum upp í sig!
