Nú eru um 3500 íranskar konur að þjálfa til að verða „ninjur“ samkvæmt Press TV. Meðfylgjandi er myndband sem sýnir þjálfunarbúðir kvennanna.
Þær æfa ninjutsu sem er kannski ekki skilgreind sem eiginleg bardagalist en íþróttin lítur út eins og jujitsu ásamt annari tækni, s.s. að nota kaststjörnur. Konurnar í myndbandinu taka þessu mjög alvarlega eins og sjá má.
Konurnar nota íþróttina til að auka vald sitt og sjálfstraust í samfélagi sem rænir þær einmitt sömu hlutum. Lög og reglur íransks samfélags beita konur miklum þvingunum og eru þær skilgreindar sem „óæðri“ manninum í næstum öllum lagalegum atriðum, m.a. þeim sem viðkoma giftingu eða forræði barna. Reglur varðandi fatnað og öfgakennd lög varðandi aðskilnað einangra konurnar í landin og gera þeim afar erfitt fyrir hvað varðar þátttöku í samfélaginu. Þær sem það reyna er oftast refsað.
Þrátt fyrir að íranska stjórnin til 33 ára sé að reyna að gera konurnar hjálparvana og veikburða hefur þeim ekki tekist það því konurnar í Íran eru sterkar og halda sig saman og eiga sterkt samfélag sín á milli. Vesturlandabúum er haldið í þeirri trú að konurnar séu valdalausar en við sjáum á þessu myndbandi að þær eru að láta til sín taka, sérstaklega á sviðum eins og íþróttum.
Fyrstu tvær múslimakonurnar til að klífa Mount Everest voru báðar frá Íran og tókst þeim það árið 2005. Önnur var tannlæknir og hin grafískur hönnuður. Árið 2004 hafði hópur íranskra kvenna búið til rugbylið og árið 2006 voru meðlimirnir orðnir 1000 talsins. Árið 2007, þegar þær fengu að fara í próf til að komast á Ólympíuleikana, voru þær varaðar við refsingum ef þær færu ekki að íslömskum lögum. Þrjár náðu á leikana sem haldnir voru í Bejing.
Íranska ríkið hefur reynt sitt besta til að halda konum frá íþróttum, stundum með einhverskonar áreiti og stundum með óþarfa skriffinnsku. Það er ekki erfitt að skilja af hverju – bardagaíþróttir hafa löngum verið kenndar við óttaleysi, skipulag og að skilgreina sterkt sjálf, sem virðist vera einmitt það sem íranskar konur þarfnast.
