Janne Sigurðsson var tiltölulega óþekkt nafn í íslensku atvinnu- og viðskiptalífi þegar hún allt í einu tók við starfi forstjóra Alcoa Fjarðaáls um áramótin. Bleikt fékk að kynnast þessari konu aðeins.

Segðu aðeins frá sjálfri þér

Ég er fædd í Álaborg í Danmörku, langyngst þriggja systra. Að loknu menntaskólanámi lagðist ég í ferðalög og fór víða um heim. Fyrir tilviljun sótti ég rúmlega tvítug um vinnu í fiski á Eskifirði og ætlaði að vera þar í sex mánuði. En þá hitti ég manninn minn, Magnús Sigurðsson. Það var engin spurning í mínum huga um að hann væri sá eini rétti og eftir fimm mánaða kynni vorum við trúlofuð. Við fluttum síðar til Danmerkur þar sem ég stundaði háskólanám í tölvunarverkfræði og hóf minn starfsferil. Ég vann til dæmis hjá Siemens í Danmörku.

Ísland togaði mig samt alltaf til sín. Að lokum fékk ég Magnús og börnin okkar tvö til að flytja aftur til Eskifjarðar en Magnús var orðinn meiri Dani en ég. Þótt ég hafi alist upp í stórri borg og farið víða um heim finnst mér frábært að búa í litlum bæ á landsbyggðinni. Þar láta menn sér annt um hver annan og umhverfið á Eskifirði er mjög fallegt. Ég bý við sjóinn og horfi beint út á haf útum stofugluggann minn. Ég hef sótt tíma í íslensku og get bjargað mér á málinu, en held áfram að taka íslenskutíma. Ég hóf störf hjá Fjarðaáli árið 2006 og eitt leiddi af öðru. Um áramótin tók ég svo við starfi forstjóra Alcoa Fjarðaáls.

Hver er stærsta áskorunin í þínu starfi?

Það gengur mjög vel hjá okkur í Alcoa Fjarðaáli og það er okkar leiðarljós að leita stöðugt nýrra leiða til að bæta árangur fyrirtækisins. Álverðið hefur sveiflast upp og niður síðastliðna mánuði og við verðum alltaf að vera reiðubúin til að takast á við það þegar verðið lækkar. Því þarf að mæta með aðhaldi í kostnaði og tekjuaukningu. Alcoa og fleiri álfyrirtæki hafa heldur dregið úr framleiðslu sinni að undanförnu vegna kreppunnar en þegar til lengri tíma er litið er útlitið bjart í áliðnaðinum og búist er við að eftirspurnin muni halda áfram að aukast mikið og þá einkum í Asíulöndum og Brasilíu.

Léttur málmur hlýtur að vera framtíðin enda sparar það orku að nota ál í staðinn fyrir stál, til dæmis í bíla. Það léttir þá og sparar orku, sem dregur úr útblæstri frá þeim. Eitt af því sem gert verður í Evrópu til að ná markmiðunum í loftslagsmálum er að tvöfalda það ál sem notað er í bíla fyrir árið 2020 til að draga úr losun. Við erum svo lánsöm hér að framleiða ál með endurnýjanlegri orku og þannig má segja að álið okkar sé „grænt ál“. Ég er mjög stolt af því.

Hvaða áherslur hefur þú sem stjórnandi?

Öryggi númer eitt, tvö og þrjú. Það lærði ég um leið og ég byrjaði að vinna hjá Alcoa. Þá fann ég að þetta var ekki eingöngu markmið – heldur lífssýn. Það er ekkert mikilvægara en að allir starfsmenn komi heilir heim að loknum vinnudegi. Það vakti mikla athygli hérna fyrir austan, þegar bygging álversins hófst hversu mikil áherslan var á öryggismál.

Menn brostu út í annað, þegar farið var að mæla fyrir álverinu úti á túni og menn voru með hjálma og í skóm með stáltá. En svo hætti fólk að brosa að þessu þegar það sá hversu miklum árangri þessi öryggishegðun skilaði. Við hjá Alcoa trúum því að það sé hægt að koma í veg fyrir öll slys, ef rétt er á málum haldið og að því markmiði vinnum við stöðugt.

Auðvitað þarf fyrirtækið að þéna peninga og mér finnst skemmtilegt að vinna að því að gera reksturinn enn hagkvæmari og auka tekjurnar. Við fórnum hins vegar ekki öryggi starfsmanna fyrir peninga.

Eina leiðin til að ná þessum markmiðum, að auka öryggi og einnig tekjur er að hafa starfsmennina með okkur í liði. Þeir þekkja störfin sín og fyrirtækið út og inn. Ég trúi því að þátttaka starfsmanna á öllum sviðum sé leiðin til að ná árangri.

Hvaða markmið hefurðu í lífi og starfi?

Að horfa á björtu hliðarnar í lífinu og vegna þess hversu mikill tími fer í starfið, finnst mér líka nauðsynlegt að vera ánægð í vinnunni. Það er auðvelt, ef maður er að vinna með góðu og skemmtilegu fólki. Það eru líka stöðugt ný verkefni sem þarf að takast á við, þannig að maður er alltaf að læra eitthvað nýtt sem er virkilega spennandi. Ég reyni alltaf að vera jákvæð, það er svo auðvelt að detta í þann gírinn að fara að ræða um neikvæða hluti – en það er svo sannarlega ekki til að lífga uppá tilveruna.

Uppgjöf er ekki til í minni orðabók. Ef ég byrja á einhverju verð ég að ljúka því. Þegar ég byrjaði í háskólanum var ég ákveðin í að taka námið á fimm árum þó ég væri komin með lítið barn og þegar ég varð aftur ófrísk, einu og hálfu ári áður en ég kláraði námið, kom ekki annað til greina en að ljúka náminu á fimm árum eins og ég hafði einsett mér. Með góðu skipulagi og með því að forgangsraða er allt hægt.