Ísland er mjög frjálslynt land á allan hátt í dag. Samkynhneigð er ósköp venjuleg hjá okkur, við kippum okkur ekki upp við kynleiðréttingar og allar myndir fjölskyldulífs eru samþykktar sem norm.
Nýja kjarnafjölskyldan er samansett af hjónum með 2 börn en faðirinn á 3 börn úr fyrra hjónabandi og móðirin 2. Flestir eiga hálfsystkini og stjúpsystkini og sumir jafnvel þekkja ekki allan systkinahópinn sinn náið.
Að vera einstætt foreldri er einnig orðið ansi algengt hér á landi. Í sumum menningarheimum er það talið niðrandi að vera einstæð(ur) en sem betur fer erum við frekar skynsöm og raunsæ hér og sjáum að stundum er betra fyrir fólk að vera í sundur en saman. Einstæðir foreldrar þurfa ekki að líða umtal eða pískur hér og þetta er einfaldlega orðin ósköp venjuleg fjölskyldumynd í dag.
En hvenær varð það sjálfsagður hlutur að verða einstætt foreldri? Eiga einhleypar konur allt í einu að vera tilbúnar í barneignir þrátt fyrir hina augljósu vöntun á maka?
Hvaða barnlausa einstæða kona kannast ekki við að kíkja í heimsókn á nýbakaða foreldra og það er hnyppt í þær og sagt: „Svo ert þú bara næst!” með tilheyrandi blikki og glotti? Að sjálfsögðu allt sett fram í léttu gríni en það kemur að því að gamanið fer að kárna.
Þegar einhleypu konurnar þurfa einnig að heyra þessar skemmtilegu uppástungur í fjölskylduboðum, barnaafmælum, vinkonuhittingum og jafnvel á kaffistofunni í vinnunni þá er þetta að verða komið gott.
Eftirfarandi frasar eru algengir:
Awww, ertu ekki orðin spennt að eignast þitt eigið barn?
Hvenær ætlar þú svo að koma með eitt?
Ætlarðu þá bara að byrja barneignirnar eftir námið?
Það hlýtur nú að vera farið að klingja smá hjá þér er það ekki?
Myndirðu vilja búa í miðbænum með barn?
Er ekki komið að litlu kríli frá þér?
Ertu viss um þetta nám, vinnutíminn er ekki beint fjölskylduvænn…
Tek það aftur fram að eftir hverja ábendingu er blikkað og olnboganum ýtt í síðu einhleypu konunnar.
Í hvert skipti brosa einhleypu konurnar og svara ekki en allar segja þær með sér í hljóði: „Hey, ég er með hugmynd! Ég kannski næ mér í mann áður en ég fer að hugsa um barneignir. Já eða pikka upp random gæja í bænum og læt hann barna mig, hvernig líst ykkur á það? Það er virkilega flott, klassi yfir því.”
Að vera einstætt foreldri er ekkert grín. Allt skipulag, allar fjárhagsáhyggjur, allt uppeldi og allar gleði- og sorgarstundir barnsins lenda á einni manneskju í stað tveggja. Einstæða foreldrið hefur heldur engan til að hugga sig eftir erfiðan dag, deila áhyggjum sínum með eða fá þetta stöku knús sem allir þurfa á að halda af og til.
Svo við skulum hætta að ýta einhleypum konum út í ótímabærar þunganir og leyfa þeim að ráða þessu sjálfar rétt eins og aðrir gera.
