Ég fór á frumsýningu stórverksins Fanný og Alexander í Borgarleikhúsinu. Ég veit þetta hljómar eins og klisja, en ef þú sérð aðeins eina sýningu á þessu leikári, kíktu þá á þessa.
Verkið sjálft er stórbrotin fjölskyldusaga og kallast á við líf Ingimars Bergman, sem átti stóra og flókna fjölskyldu. Gleðin skilar sér til áhorfandans, þrátt fyrir að undir liggi mikill harmur og ádeila á stöðu konunnar í hjónabandi og samfélagi á þessum tíma, en leikritið á að gerast árið 1927.
Stefán Baldursson heldur vel utan um leikhópinn og hvergi má sjá misfellu í glæsilegri kóreógrafíu á hringsviði Borgarleikhússins. Ég var hrifnust af Jóhanni Sigurðarssyni í hlutverki Gústaf Adolfs Ekdahl, en túlkun hans er eitthvað sem virkilega stendur eftir í huga áhorfandans þar sem hann sprangar um sviðið í miklum tilfinningaham sem sveiflast á milli reiði, gleði og harms.
Kristbjörg Kjeld sem ættmóðirin Helena og Gunnar Eyjólfsson sem gyðingurinn Ísak Jacobi sem kemur fjölskyldunni til bjargar eiga stórkostlegan leik saman og fannst mér ótrúlegt að þau stæðu þarna, bæði komin á níræðisaldur. Fór ég einnig að hugsa um kvikmyndina 79 af stöðinni sem hafði afskaplega mikil áhrif á mig.
Alexander í túlkun Hilmars Guðjónssonar er mikið afrek, að hann sé 14 ára unglingur er mjög trúverðugt. Senurnar þar sem hann þarf að ganga gegn eigin siðferðiskennd eru mjög sannfærandi og finnur maður virkilega til með persónunni.
Búningahönnun Þórunnar Sigríðar Þorgrímsdóttur er einstök og eins leikmynd Vytautas Narbutas sem er algerlega ævintýraleg; Konfekt fyrir augað.
Leikhús í hæsta gæðaflokki: Fullt hús!
