Katrín Jónsdóttir, landsliðsfyrirliði kvenna í knattpyrnu fékk jafréttisviðurkenningu KSÍ á dögunum og segir hún að sem betur fer fari forómum gagnvart kvennaknattspyrnu minnkandi.
Hvernig kanntu við þig í Stokkhólmi?
Ég kann mjög vel við mig hér í Stokkhólmi, sem að mínu mati er ein fallegasta borg Evrópu, sérstaklega á sumrin.
Er ekkert erfitt að vera fjarri heimahögum?
Yfirleitt finnur maður ekki mikið fyrir því að vera langt frá heimahögunum. Það er svo auðvelt að vera í sambandi núna með Facebook, Skype ofl. ofl. og svo er ferðalagið ekki langt og auðvelt að skjótast heim. En stundum er þetta auðvitað erfitt. Sérstaklega er það erfitt þegar upp koma veikindi eða dauðsfall í fjölskyldunni. Það er held ég það erfiðasta við að búa í útlöndum. Þá finnst manni maður vera svo rosalega langt í burtu.
Til hamingju með viðurkenninguna! Hvað þýðir það fyrir þig að fá jafnréttisviðurkenningu KSÍ?
Takk kærlega fyrir það. Þetta er mikill heiður og kom mér mjög svo á óvart. Ég hélt að ég væri einungis að fara að taka á móti viðurkenningu fyrir að hafa spilað 100 landsleiki og var engan veginn undir þetta búin. Þetta var mjög gaman og kom skemmtilega á óvart.
Finnst þér almennt ríkja jafnrétti í þjóðfélaginu?
Já og nei. Ísland er kannski það land í heiminum sem er komið einna lengst í jafnréttismálum. Við getum samt alltaf gert betur. Þegar talað er um jafnrétti er oft talað um ákveðna hópa. Það getur verið gott og er oft nausynlegt. En stundum ætti að vera meiri fókus á einstaklinginn. Slagorðið ætti kannski meira að vera ALLIR ERU JAFNIR!
Hvert finnst þér almennt viðhorf til kvennafótbolta á Íslandi í dag?
Það er held ég bara mjög gott. Í dag er kvennafótbolti fjölmennasta kvennaíþróttin á Íslandi. Það eru margir sem fylgjast með og foreldrar eru óhræddir við að senda stelpurnar sínar í fótbolta. Það þarf ekki að fara mörg ár aftur í tímann þegar miklir fordómar voru í gangi.
Þá var mikið um frasa eins og: „Fótbolti er ekki fyrir stelpur“, „stelpur kunna ekki að spila fótbolta“, „stelpur fá feit læri af að vera í fótbolta,“ o.s.frv. Þetta heyrir maður sem betur fer ekki lengur. Nú er það meira: Stelpurnar okkar, flottar fyrirmyndir, góður árangur.
Er viðhorfið annað í Svíþjóð?
Ég myndi segja að það væri svipað en þó eru hlutfallslega færri sem fylgjast með kvennaknattspyrnu í Svíþjóð, eins ótrúlegt og það hljómar. Sérstaklega ef maður horfir til hversu frábærum árangri kvennalandslið Svía hefur náð og deildin ein sú sterkasta í heimi.
Þarf að auka áhuga almennings á knattspyrnu kvenna?
Almennt finnst mér áhugi almennings vera nokkuð góður, þá sérstaklega hvað varðar kvennalandsliðið. Hinsvegar er það enn þannig, því miður, að það mæta of fáir á leiki, bæði leiki í deildarkeppninni og á landsleiki. Minn draumur er að ná að fylla Laugardalsvöll á heimaleikjum landsliðsins.
Andstæðingnum á að líða eins og hann sé í algerri ljónagryfju. Þegar margir mæta og láta í sér heyra fær liðið einhvern aukakraft og það er eins og það séum einum og jafnvel tveimur fleiri en andstæðingurinn. Þá er svo auðvelt að sigra.
Finnst þér fjölmiðlar vera að standa sig sem skyldi að sýna jafnrétti þegar kemur að fjölmiðlaumfjöllun karla og kvenna?
Þeir hafa bætt sig mikið á undanförnum árum en geta gert enn betur. Sérstaklega finnst mér sjónvarpsstöðvarnar geta bætt sig. Blöðin og netmiðlarnir standa sig betur og eru oft með góða umfjöllun en geta líka bætt aðeins í finnst mér.
Hvaða ráð gefur þú stelpum sem hafa áhuga á fótbolta? Hvað þurfa þær að hafa til að verða góðar?
Að hafa gríðarlega mikinn áhuga á fótbolta, trú á eigin getu og æfa rétt. Það er mikilvægt að æfa mikið en gæðin eru samt mikilvægari. Þú átt að mæta á æfingar til að æfa, ekki að bíða eftir að þjálfarinn þjálfi þig.
Og svo er mikilvægt að horfa á fótbolta. Ef það er eitthvað sem ég hefði gert öðruvísi þá hefði ég byrjað að horfa á fótbolta af alvöru fyrr. Og svo má að sjálfsögðu ekki gleyma hollu mataræði!
