Ég er kona. Ég elska að vera kona. Ég naglalakka mig, fer í klippingu hjá sama meistaranum á tveggja til þriggja mánaða fresti og slétti yfirleitt á mér hárið. Ég geng oftar um í háum hælum heldur en lágbotna skóm, reyndar á ég aðeins eitt par að lágbotna skóm og það eru innanhús íþróttaskór en mamma var svo góð að lána mér gönguskóna sína í hálkunni núna nýlega.
Ég hef gaman að stelpulegum hlutum og bleikur litur er í miklu uppáhaldi hjá mér. Baðherbergið mitt er fullt af sturtusápum með allskonar lyktum og ég á bodylotion í kílóavís. Ég mála mig, ég hef gaman að því að versla og ég er mikill aðdáandi Victoria‘s Secret. Ég á varaliti, gloss og yfir 120 liti af augnskuggum, ég á maskara, púður, sólapúður, meik og meira að segja primer undir þetta allt saman.
Þegar ég fer í sveitina er ég ekki máluð, ég er ekki í háu hælunum mínum og neglurnar eru yfirleitt stuttar og skítugar. Ég moka flórinn ef ég þarf þess og þær eru ófáar kýrnar sem ég hef handmjólkað vegna júgurbólgu. Allt gert í stígvélum, fjósagalla og ómáluð.
Í útilegum er ég í ullarsokkum, með hárið krullað og eflaust er ég í gönguskónum hennar móður minnar. Ég er í ullarpeysum og pott þétt í ljótri grænni Cintamani úlpu sem er komin til ára sinna. Ég kýs frekar ullarpeysuna og gömlu Cintamani úlpuna mína heldur en kuldann og tískufatnaðinn
Ég hef unnið við byggingarvinnu og barið niður veggi með sleggjum. Ég kann að bakka bíl með kerru og ég þökulagði hálfan Hafnafjörðinn sumarið 2005. Þetta sumar buðust mér aðrar vinnur, ég hinsvegar kaus þetta. Enda hafði ég ekki áður verið í byggingarvinnu og langaði í líkamlega erfiða vinnu.
Ég er ekki hrædd við að gera það sem ég þarf að gera. Ég hoppa út í djúpu laugina ef ég þarf þess, en þarf ég þess alltaf? Þarf ég alltaf að opna hurðirnar mínar sjálf? Hvað ef einhver er fyrr til og heldur henni opinni fyrir mig? Ef einhver sýnir mér þá kurteisi að draga fram stólinn fyrir mig á ég þá að fussa og setjast sem lengst frá, í allt annan stól? Hvað ef einhver tekur kápuna mína eða býðst til að aðstoða mig í hana? Er það dónaskapur við mig eða vanvirðing af minni hálfu ef ég þigg ekki hjálpina?
Ef, hvað ef það springur á bílnum mínum og það stoppar einhver, t.d. karlmaður og býðst til þess að aðstoða mig við dekkjaskiptin? Á ég að þiggja það því hann er að vera kurteis eða á ég að snúa hann niður með kjafti, klóm og hælum því ég get þetta sjálf?
Ég veit alveg hvorn kostinn ég vel. Ég var nefnilega alin upp í kurteisi og þigg það með þökkum ef einhver sýnir mér þann virðingarvott að aðstoða mig. Hvort sem það er aðstoð við að setjast í stól, taka af mér kápuna eða skipta um dekk. Ég veit vel ég get þetta sjálf og það er nóg fyrir mig að vita að ég geti þetta. Ég þarf samt ekki alltaf að gera allt ein.
