Sókrates hefði væntanlega ekki verið glaður hefði hann séð fyrir þróun internetsins og ekki síst þróun leitarvéla á borð við Google. Í Phaedrus er haft eftir honum að “læri fólk almennt að skrifa, muni það einungis verða til þess að það gleymi öllu. Á endanum muni það treysta á það sem skrifað er en ekki minnið.”
Og víst er að Google og aðrar öflugar leitarvélar – sem leita í gríðarlegum gögnum internetsins hefur áhrif á það hvernig við hugsum. Með snjallsíma, lófatölvu, spjaldtölvu eða hefðbundna tölvu að vopni er hægt að fá upplýsingar um nánast hvað sem er, hvar sem er á nokkrum sekúndubrotum. Og skoða bankareikninginn í leiðinni.
Það voru sálfræðingar við Columbíu-, Wisconsin-, Madison- og Harvardháskóla sem gerðu tilraun með þetta. Hópar nema gengust undir próf sem ætluð voru til þess að prófa minni þeirra. Í stuttu máli sagt bentu niðurstöður til þess að nemarnir mundu illa það sem um var spurt en vissu afar vel hvar ætti að finna upplýsingarnar – á internetinu.
Þetta er auðvitað bæði gott og vont. Það er frábært að geta leitað hratt að upplýsingum og geta nýtt sér þær en raunin er sú að flestir velja það sem kemur upp fyrst eða vinsælustu hlekkina sem upp koma. Víst er að það er ekki merki um mikla þekkingu eða menntun að vera fljótur að finna eitthvað á netinu. Til þess þarf meira.
Til að skerpa á heilastarfseminni og viðhalda þekkingu er gjarnan mælt með æfingu – líkt og íþróttamaður æfir líkamann. Alvaro Fernandez, sá sem stofnaði vefinn sharpbrains.com, sagði nauðsynlegt að nota a.m.k. 20 mínútur þrisvar í viku til að æfa þrennt: athygli, minni og vitsmuni. Það væri hægt með því að hugleiða í eitt skiptið, leggja eitthvað flókið á minnið í annað og reikna í huganum í hið þriðja.
