Fyrstu kynni, hvort sem það er hittingur á kaffihúsi, bíóferð, smá rúntur um bæinn eða út að borða eru alltaf svolítið vandræðileg og við erum flest öll feiminn við fyrstu kynni.
Það sem er samt merkilegt við stefnumótamenninguna hérna er að þau fara nánast alfarið í gegnum netið, hvort sem það er í gegnum samskiptavefi líkt og einkamál eða facebook þá heyrir maður æ sjaldnar rómantískar sögur af því hvernig pör hittust fyrst.
En af hverju?Er það vegna þess að yngri kynslóðin er einfaldlega orðin of feimin til þess að nálgast einhvern/einhverja og bjóða út?
Eru þau kannski uppiskroppa með hugmyndir, hvað þau eiga að segja o.s.frv.?Hrædd við að verða niðurlægð?Hrædd við höfnun?
Eða…
Fer stefnumótarmenningin svona mikið fram á netinu vegna þess að það er svo einfalt, svo auðvelt að spyrja þegar þú skrifar á lyklaborð og ýtir svo bara á „enter“, svo auðvelt að hafna sem og samþykkja boðið?
Svo ótrúlega einfalt að það er ekkert rómantísk við það…
Það finnst mér alla vega, þó svo ég sé nú sjálf sek um þennan glæp, þá finnst mér netið drepa rómantíkina hægt og bítandi, alla vega til lengdar.
Myndbandið hér að neðan gefur til kynna góðar leiðir til þess að brjóta ísinn.
Brjótum ísinn!




















