Að líða illa með sjálfan sig er eitthvað sem ég þekki vel. Mér hefur liðið þannig síðan ég var í 4. bekk í grunnskóla. Nú er ég 17 ára og ég get varla litið í spegil án þess að verða bitur og ósátt með sjálfan mig.

Ég var lögð í einelti þegar ég byrjaði í 3. bekk þar sem ég elskaði að borða, ég var kölluð feit og ljót, ég var skilin útundan þegar það átti að fara niður í íþróttahús.

Ég átti þó eina góða vinkonu sem er mér allt í dag og elska alveg út af lífinu þó svo að hún eigi sér alveg allt annað líf í dag og þó svo að við tölum ekki mikið saman, þá elska ég hana alltaf bara fyrir að standa með mér.

Eineltið gekk áfram og þegar ég var komin í 7 bekk þá brotnaði ég niður alveg, þetta sjálfstraust sem ég hafði, hafði verið að brotna niður í gegnum árin og svo hvarf það endanlega.

Ég bara gat ekki lengur hlustað á krakkana segja: „Farðu í fitusog, feita ógeð“ eða „Farðu í lýtaaðgerð, þú ert svo ljót.“ Ég gekk í gegnum mikið þunglyndi eftir það, lokaði mig af og vildi helst ekki tala við neinn.

Síðan sumarið fyrir 10. bekk byrjaði ég að svelta mig, ég var byrjuð að reykja og reykti þá eins og strompur. Í hvert skipti sem ég var svöng fékk ég mér frekar sigó, síðan drakk ég vatn þegar það var alveg að líða yfir mig, ég ældi og ældi og ældi, og það leið yfir mig mjög oft.

Strákamálin mín voru ekki neinn draumur í dós – Ég náði mér alltaf í eitthverja svaka gaura sem voru fullir hverja helgi, fóru ofan á allt sem hreyfðist og voru jafnvel líka dópistar.

Ég hugsaði ekkert út í það bara ef hann vildi mig þá var það nógu gott fyrir mig, en síðan byrjaði ég að fá komment eins og;

„Ég hef nú alveg verið með mjórri stelpu en þér”

„Þú ættir að passa hvað þú borðar”

„Hefuru íhugað að fara í brjóstastækkun?”

„Reyndu að mála þig meira”

Ég var hvort sem er svo vön að láta brjóta mig niður svo ég bara lét mig hafa það, og ég gerði margar vitleysur með strákum bara því þeir sögðu að ég væri falleg, mér leið eins og ég væri falleg í smá tíma og síðan fylltist ég ógeði á sjálfri mér, þoldi mig ekki, hataði sjálfan mig…

Ég reyndi að byrja allt upp á nýtt og reyna að byggja upp smá sjálfstraust, það tók sinn tíma og svo varð það léttara með tímanum. Mér leið smám saman betur með sjálfa mig, ég fluttist í annað bæjarfélag og til að byrja í framhaldsskóla þar, og ég kynntist öðru fólki, kannski ekki endilega fólkinu sem ég hefði viljað kynnast..

Þegar ég var 15, þ.e. nýbyrjuð í framhaldskóla þá átti ég þennan vin, og ég treysti honum. Hann nýtti sér vináttuna og traustið og braut á mér kynferðislega. Þetta gerðist á heimilinu þar sem ég bjó og ég brotnaði aftur niður. Þá fyrst gat ég alls ekki litið í spegil án þess að gráta úr mér augun vegna viðbjóðs, ég var skíthrædd að tala við fólk og fannst ótrúlega óþægilegt ef það kom við mig eða knúsaði.

Í dag er liðið meira en ár síðan þetta gerðist og ég er enn að reyna að vinna í mínum málum bara svo ég geti verið ánægð með sjálfan mig.

Ég er búin að þyngjast aftur og er alveg….já ég get kallað mig þybbna og er ekki sátt við það, mér líður ekki vel í þessum líkama. Og líka að fólki líkar ekki við manneskjur sem hafa ekkert sjálfstraust því að þær eru lokaðar og þær vilja ekki tala við marga, þær eiga fáa vini en góða og þeim líður illa með sjálfan sig, og þetta getur telst líka um fólk sem er mjög grannt.

En ef þú hefur styrkinn til þess þá áttu að geta allt. Og það er það sem ég ætla mér að gera!