Ég er mikil félagsmanneskja og get vel sagt að ég hafi mikinn áhuga á því að vera í kringum fólk og kynnast fólki. Ég get líka sagt að ég hafi alltaf haft mikinn áhuga á því hvað lætur fólk „ tifa“. Fólk er mismunandi eins og það er margt, en það er samt einn hlutur sem að ég hef tekið eftir undanfarin ár hjá meirihluta fólksins sem ég hef hitt. Það eru langflestir með útlitsdýrkun af eitthverju tagi.
Útlitsdýrkun byggist mjög mikið á því að uppfylla kröfur um staðalímyndir sem samfélagið er búið að skapa. Útlitsdýrkun á meðal stelpna og stráka er mjög mismunandi.
Stelpur telja flestar að þær séu fallegri ef þær eru málaðar með stór brjóst, brúnar og í flegnum fötum. Strákar hins vegar sækjast flestir eftir miklum vöðvum, flottum bílum og nýjustu merkjafötunum.
Þessar staðalímyndir sem samfélagið er að ýta á okkur eru eins langt frá raunverulegri fegurð og hægt er að vera. Mikið af fólki í dag fattar ekki þegar það er með útlitsdýrkun. Fyrir því er bara eðlilegt að geta ekki farið út ómáluð eða að sprauta sig fullan af sterum bara einfaldlega vegna þess að allir aðrir gera það. Mörg ungmenni stefna að því að fara í lýtaaðgerðir í framtíðinni vegna þess að þeim finnst þau ekki vera nógu falleg og þá spyr ég: „Hver getur sagt hvað er fallegt og hvað ekki?“
Sem færir mig að næsta málefni, sem er tengt útlitsdýrkun.
Fordómar.
Fordómar byggðir á útliti er það allra asnalegasta og mesta fáfræði sem ég veit um. Hver lenti ekki í því á yngri árum að verða fyrir aðkasti frá öðrum út af einhverju tengdu útliti? Hvort sem það voru gleraugu, spangir, rautt hár, bólur, rangeygð augu, að vera stærri en annað fólk, að vera breiðari en annað fólk o.sv.frv?
Á yngri árum er þetta bara eðlilegt, þá er fólk ennþá að þroskast og fólk skilur kannski ekki hvaða áhrif svona stríðni getur haft á fólk. En það gerir mig svo reiða, er þegar að ég heyri fullorðið fólk tala um: „Hversu asnaleg þessi er vegna þess að hún er alltaf í flíspeysu og hlaupaskóm“ eða: „Jii, sérðu hvað hún er búin að fitna?“ og: „Hvað með það“ spyr ég?
Hvað með það þó að einhver sé búinn að fitna eða sé alltaf í flíspeysu? Er þetta virkilega það sem þið viljið kenna börnunum ykkar? Að dæma eftir útliti? Ég skil ekki hvernig hægt er að dæma eftir útliti. Ég geri mér fulla grein fyrir því að fordómar eru alls staðar og að það er ekki neitt sem við getum gert til að stoppa þá.
Við getum hins vegar breytt eigin viðhorfum og látið af fordómum gagnvart útliti fólks.
Þegar að ég var á seinustu árum mínum í grunnskóla þá lenti ég í svona útlitsfordómum. Ég var með spangir, gleraugu,ég var lítil, klæddi mig og klippti mig „skringilega“ (samkvæmt fólkinu sem var með mér í skóla). Þetta byrjaði hægt og rólega að hafa áhrif á mig. Fyrst, þá fóru skot eins og: „Hvert fórstu eiginlega í klippingu? Alveg pottþétt ekki á stofu, þetta er svo ógeðslega ljótt!“ ekkert í taugarnar á mér.
En eftir hálft ár af nánast daglegri stríðni, sem var eingöngu byggð á því hvernig ég leit út, þá var þetta byrjað að særa mig.
Hvernig gátu þessir krakkar hafnað mér og byggt fordóma sína á mínum persónulega stíl, þegar þau höfðu ekki einu sinni tekið sér tíma til að kynnast stelpunni sem var með þennan „skrítna“ stíl?
Í tíunda bekk þá ákvað ég að skipta um skóla. Ég fór í annan skóla sem var hæfilega stutt frá gamla skólanum en samt nógu langt í burtu til að ég gæti byrjað upp á nýtt. Það að hafa verið tekin inn í hópinn þar og það að enginn dæmdi mig á grundvelli útlits, heldur sú staðreynd að þau tóku sér tíma til að kynnast mér; það breytti öllu fyrir mér. Ekki nóg með það að einkunnirnar mínar hafi hækkað töluvert, heldur hafði ég í fyrsta skipti á allri minni skólagöngu ánægju af því að mæta í skólann á morgnana.
Í staðinn fyrir að reyna að finna afsökun fyrir að geta verið heima þá var ég byrjuð að fara út við hvert tækifæri sem að mér gafst. Ég gjörbreyttist við það eitt að hafa verið gefið tækifæri til þess að vera ég.
Fólk í dag ætti virkilega að hugsa sig um áður en það dæmir manneskju sem það þekkir ekki neitt. Næst þegar að þú sért „mansionista“ úti á götu og hugsar: „Þessi er pottþétt þunglyndur og geðveikt leiðinlegur,“ þá skaltu taka tvær sekúndur í að pæla í: „Hvað ef allir hugsuðu svona um mig?“ Er það virkilega eðlilegt að 12 ára stelpur fremji sjálfsmorð út af einelti sem var byggt á útliti? Er það eðlilegt að dæma manneskjuna eftir hörundslit eða eftir brjóstastærð? Næst þegar þú ert að labba úti á götu og sérð manneskju sem kannski flokkast ekki undir það sem að þú kallar „flott“ hugsaðu þá áður en að þú dæmir hana á útlitinu.
Þessi manneskja gæti orðið besti vinur þinn í framtíðinni eða ástin í lífi þínu. Og þá áttu eftir að verða þakklát/ur fyrir að hafa ekki dæmt þessa sömu manneskju áður en þú kynntist henni.
