Fyrir tveimur árum síðan tók ég erfiðustu og bestu ákvörðun sem ég hef gert. Eftir margra ára baráttu við átröskun þá ákvað ég að fara í meðferð og gera það fyrir sjálfa mig. Ég hafði farið í gegnum ýmiss meðferðar úrræði fyrir þetta en aldrei gert það fyrir mig, alltaf fyrir einhvern annan eða til að fá fólk til að láta mig ífriði. Ég hafði fengið spurninguna hvort mig langaði til að deyja því að það sem ég væri að gera myndi draga mig til dauða, og nei mig langaði ekkert að deyja en það þýddi samt ekki að mig langaði til að lifa.
Ég var hvort sem er ekki að lifa neinu lífi, ég var bara átröskun, og hún kom alltaf fyrst. Hún kom á undan vinum mínum sem ég útilokaði mig frá því að ég gat ekki fúnkerað með þeim. Vinkonur mínar voru að hugsa um stráka, djömm, útlandaferðir og fleiraá meðan ég var að hugsa um mat:“ hvað á ég að borða, hvenær, hvernig og á ég að losa mig við það eða ekki.“
Hún kom á undan skólanum, ég hafði ekkert þol og enga einbeitingu til að geta verið þar. Hún kom líka á undan fjölskyldunni, þegar foreldrar eru hræddir um að barnið sitt muni deyja verður andrúmsloftið ansi þvingað, ég lokaði mig inn í herbergi þar sem ég vildi helst vera, ein með átröskunni, ein með sjálfshatrinu.
Fyrir 2 árum fékk ég tækifæri, ég fór hjá átröskunarteymi Landspítalans er með aðstöð. Ekki í fyrsta skipti sem ég fór inn á dagdeild en í fyrsta skipti sem ég gerði það fyrir mig. Þetta var ógeðslega erfitt, þeir sem segja að fólk með átraskanir eigi bara að borða eins og venjulegt fólk veit ekkert í sinn haus. Það var grátið og rifist, samsæriskenningar gegn þeim sem bjuggu til matinn og fleira og fleira. Stundum var þetta eitt skref áfram og tvö aftur á bak en ég ætlaði að halda áfram á beinu brautinni og var útskrifuð af dagdeild um vorið 2010.
Ég er ákaflega þakklát öllum þeim sem studdu við bakið á mér, hetjunum sem voru með mér á deildinni og sérstaklega starfsfólkinu í átröskunarteymi Landspítalans sem hefur setið uppi með mig í mörg árJ.Ég ætla að halda áfram og halda mig réttu megin við línuna, það koma dagar sem eru erfðarien aðrir en ég ætla ekki að gefast um.
Nú get ég sagt að ég er einstaklega stolt af sjálfri mér fyrir það aðhafa ákveðið að LIFA.
Kv,
Helga Katrín
