Frá því ég man eftir mér höfum ég og mamma aldrei verið vinkonur, því hún beitir mig andlegu ofbeldi. Sumir skilja kannski ekki hvað það þýðir en það er jafn slæmt og líkamlegt ofbeldi og getur verið verra.

Foreldrar mínir skildu þegar ég var ellefu ára því að pabbi minn þoldi ekki að horfa upp á það lengur hversu illa mamma kom fram við mig. Þá var það svoleiðis að ég og systkini mitt fórum viku og viku til skiptis hjá mömmu og pabba.

Mér leið alltaf miklu betur þegar það var pabbavika en ég fór auðvitað alltaf til mömmu líka, aðallega samt fyrir systkini mitt.

Systkini mitt sá alveg hvernig ég og mamma vorum og sagði oft við pabba að honum fyndist einsog mömmu þætti bara ekkert vænt um mig.

Seinna kom að því að mamma fékk sér nýjan kærasta og fór að biðja mig um að passa fyrir sig miklu meira og vera heima á meðan hún færi út.Til dæmis: Eitt laugardagskvöld skildi hún mig og systkini mitt eftir um ellefuleytið til að hún gæti farið að hitta þennan mann.

Ég vildi það ekki og var ótrúlega hrædd enda er ég myrkfælin, og hringdi í pabba og sagði honum frá þessu og hann hringdi strax í mömmu og sagði henni að fara heim til barnanna sinna.

Þegar hún kom var hún brjáluð út í mig og sagði mér að fara að sofa. Mér fannst þetta allt mér að kenna og grét mig í svefn. Hún gerði þetta oft, sagði eitthvað svona sem lét mér líða hræðilega.

Svona hélt þetta alltaf áfram og aldrei sagði ég neitt við hana þangað til einn daginn ég fékk nóg. Við höfðum verið að rífast um að ég hefði ekki hlýtt henni með eitthvað og svo bað ég hana um að koma aðeins að hjálpa mér með eitthvað í tölvunni og hún sagðist ekki vilja það því hún vildi vera með barninu sem henni þætti vænt um.

Mín eigin mamma. Það var þá gafst ég upp, hringdi í pabba og sagði honum að koma strax að sækja mig.

Næsta dag byrjaði pabbi strax að vinna í að fá fullt forræði yfir mér sem hann svo gerði með því að láta mig bara segja frá öllu sem hún hefur gert mér. Pabbi sagði til dæmis frá því þegar ég grét svo mikið útaf henni að ég fékk blóðnasir, og þegar hún braut dót hjá mér til að refsa mér fyrir að taka ekki til.

Pabbi fékk forræði yfir mér og núna bý ég hjá pabba mínum og gæti ekki verið hamingjusamari. Ég hefði örugglega aldrei getað þetta án pabba míns, hann styður mig alltaf í öllu og ég elska hann meira en allt í öllum heiminum og mun vera honum þakklát að eilífu fyrir að vera til staðar fyrir mig þegar ég hélt að líf mitt væri að hrynja.

Mömmu minni er alveg sama um allt sem ég geri og hvað sé í gangi hjá mér, en það skiptir mig engu máli því ég á betra skilið en hana og ég veit það.

Systkini mitt býr ennþá hjá henni aðra hvora viku en því líður ekki vel og það sést. Ég gerði það sem ég þurfti að gera – með öllum þeim styrk sem ég átti til: Að segja hvernig mér leið og laga það!

Hún hefur gert fullt af miklu verri hlutum sem ég get bara ekki sagt frá hér með tilliti til allra sem tengjast þessu.

Ég sakna hennar auðvitað og það er það versta sem ég veit að sjá mæðgur leiðast og hlæja saman, því mér finnst ég ekki eiga mömmu.

Og ég veit það vel að hún mun aldrei sjá eftir neinu af þessu og fatta hvað hún gerði rangt, sama hvað vinir mínir og fjölskylda segja mér, því ég veit sannleikann, og ég get þetta.

Ég er andlega sterk og þori að gera það sem er rétt og segja hvað mér finnst og ég vil ekki vera kúguð á hverjum degi af mömmu minni.

Vonandi skilur hún þetta einhverntíman og breytir rétt svo henni líði betur. Ég elska þig mamma og mun alltaf gera.

Verið sterk og aldrei halda inni hvernig ykkur líður því allir eiga skilið að fá að líða vel.