Ég hitti mann á stefnumótasíðu. Hann var allt öðruvísi en aðrir sem ég hafði áður kynnst; Ekki lokaður, átti hús og bíl, var í góðri vinnu og ekkert rugl.Hann kom ávallt fram við mig sem drottningu fyrir framan annað fólk en mér fannst hann breytast þegar við vorum ein.
Með tímanum fannst mér við kannski ekki alveg eiga saman og ég reyndi eitt skiptið að hætta með honum. Hann sagði bara: „Nei, nei, auðvitað erum við bara ástfangin og saman,“ og ég hætti að hugsa um það. Ég flutti inn eftir um 3 mánaða samband og þá fann ég að eitthvað var öðruvísi.
Hann sagði við mig: „Áttu allt þetta drasl?” og ég byrjaði að fara í gegnum það til að henda minningum svo ég og mitt værum ekki fyrir honum. Tíminn leið og ég var farin að tipla á tánum í hegðun og umgengni. Þegar hann bað mig um að „sinna sér kynferðislega” þá var löngunin minni með hverri vikunni og á endanum reyndi ég að forðast það.
Eftir nokkura mánaða samband fór ég að breytast án þess að uppgötva það, fjölskylda mín og vinir fóru að ræða við mig um hvað væri að. Ég var alveg lokuð og sá ekki hvað var að gerast í mínu eigin lífi. Ég dró mig frá vinum, fór lítið út og missti góðar vinkonur af því ég kom illa fram við þær. Í dag sé ég hvað ég gerði rangt og þykir það miður.
Einn daginn kom smá kraftaverk, ég var ólétt og svo glöð. Ég fékk þá áminningu frá honum á hverjum degi það sem ég mátti og mátti ekki. I skoðun hjá ljósmóður kom í ljós að ég var komin með mikið þunglyndi og hún sendi mig að fá hjálp. Á næstu mánuðum breyttist lífsýn mín, núna var ekki bara um mig að hugsa heldur lítið kríli líka. Fólk fór að sjá mig standa upp á móti honum og þá urðu árekstrar og ég tók ekki lengur liggjandi því sem áður gerðist.
Ég safnaði kjarki og sá að ég var beitt andlegu ofbeldi og allt stefndi í að barnið mitt myndi lenda í því sama. Og það var óásættanlegt. Þegar það kom að því að ég sagði við sjálfa mig: „Nei, ef þetta gerist aftur þá fer ég ég get ekki meir.“ Svo rann upp dagurinn, hann fór að gagnrýna og brjóta mig niður. Ég pakkaði í töskur og fór.
Í dag er ég miki sterkari en ég var og hef fengið ótrúlegan stuðning frá vinum og fjölskyldu. Auðvitað var ég allan tímann hjá sálfræðingi til að byggja mig upp og held ég hafi lært hvað mest þar. Ég fékk líka góðan stuðning frá Kvennaathvarfinu, ég er í miklu þakklæti fyrir þá aðstoð sem ég fékk þar.
Þó svo sárin á sálinni minni muni aldrei alveg gróa þá er ég farin að gleyma mörgu sem gerðist og hef stofnað nýja fjölskyldu í dag, ég stefni bara hátt í lífinu. Ég er meira virði en það sem mér var sagt á hverjum degi hér áður.
Ég veit að það eru fleiri konur og karlmenn þarna úti sem lenda í því sama og jafnvel enn verra.Allir geta fengið hjálp, allir eiga skilið að lifa í friði og vera sáttir í eigin skinni.
Ég hef lesið nokkur bréf hjá ykkur og er þakklát.
