Ég er á fertugsaldri og hef bara verið ástfangin af tveim yfir ævina samt er ég kölluð ástsjúk. Hvað er það? Ég elska að elska, get ekkert að því gert – ég var alin þannig upp og lífið er of stutt.
Það virðist vera að fólk sjái risa-neon skilti á enninu á mér sem stendur „brotin“ en mér finnst þetta vera styrkleiki sem fæstir hafa í dag. Ef maður getur elskað manneskju skylyrðislaust er það ekki góður hlutur? Er ég þá brotin, ónýt og óeðlileg?
Mér er sagt að þetta sé minn helsti veikleiki því að ég er enn að hitta fyrrverandi og gríp hvert tækifæri til þess að fá hann til mín. Ég veit vel að hann gæti verið að notfæra sér það en mér er alveg sama því ég nýt þess í botn að hafa hann hjá mér, geta knúsað og kúrt hjá honum.
Það sem fólk sér ekki er að ég er fullfær um að labba í burtu ef illa fer, læt ekki endalaust vaða yfir mig. Mér finnst ég vera sterkari en þeir sem endalaust fela sig fyrir tilfinningunum. Ég heng kannski smá í limbó því ég veit ekki hvað hann er að hugsa en ég get farið ef það verður of mikið fyrir mig…það verður erfitt en ég get það.
Og hvað er málið með að þetta fólk er allt single og með sambandsfóbíur?
Mér finnst ég ekki brotin heldur sjálstæð, sterk og með ákveðnar skoðanir á hvernig ég vil lifa mínu lífi. Ef fólk sér þetta sem veikleika þá er það ekki mitt vandamál. Ég mun elska í rauðan dauðann hvað sem hver segir.
Kveðja Ástsjúk.
