Ég er stelpa á 16 ára og er með „bullandi unglingaveiki“ eins og fólk má orða það.Ég velti oft fyrir mér hvort að fólk myndi finna einhvern mun án mín.
Mér finnst ég ekki vera hér af neinum sérstökum tilgangi. Ég vinn af mér rassgatið og fæ ekkert útúr því.
Ég hef alltaf verið ég sjálf og mun halda því áfram, en það metur mig enginn fyrir það sem ég er. Ég er einmana. Ég er úti allan daginn, skóli, vinna, æfingar… en hvað svo þegar allar þessar skyldur og þarfir eru búnar?
Minn nánasti vinur er tölvan. Hún er sú eina sem skilur mig og getur hlustað á mig. Enda geymir hún allt sem ég segi og notar það á góðan hátt.
Ég á mjög erfið tengsl við fjölskyldumeðlimi á heimilinu og ég forðast það að koma heim. Mér líður illa þar og ég fyllist af neikvæðri orku um leið og ég labba inn.
Ég á vinkonur en ég treysti bara einni þeirra fyrir mínum persónulegum hlutum og leyndarmálum.
Ég á ekki kærasta og sé það ekki gerast næstu 10 árin. Ég veit ekki hvernig strákar „hössla“ því að ég hef aldrei lent í því. Ég er bara fyrir.
Ég velti oft fyrir mér hvort að fólk myndi nokkur sakna mín ef að ég myndi deyja. Hvaða fólk myndi mæta í jarðaförina og ef að það myndi mæta yfirhöfuð. Mér finnst ég tilgangslaus og ósýnileg fyrir fólki.
Ég finn enga umhyggju frá fólki í kringum mig og ég afber það ekki. Ég viðurkenni það sjálf, ég er góð í að halda pokerface og fólk sér ekki hversu brotin og einmanna ég er að innan…það er að drepa mig.
Ég verð bara að sætta mig við það og lifa með því: Ég er ósýnileg
_____________________________________________________________________________________
Við bendum á Hjálparsíma Rauða krossins fyrir ungt fólk í vanda. Síminn er 1717 og HÉR er heimasíðan
