Ég er unglingsstúlka sem aldrei hefur átt það sem kallast góður vinskapur. Alveg frá því að ég byrjaði á leikskóla hef ég aldrei átt vinkonu á reki við sjálfa mig.
Þegar ég var minni fannst mér þetta svo ósanngjarnt, af hverju mátti ég ekki eiga vini eins og hinir? Andlegi þroskinn kom snemma, ég var alltaf miklu þroskaðri en krakkarnir í kringum mig og það kom sér ekkert alltaf vel.
Ég varð ekki gelgja og ég vil ekki mála mig, ég hef ekki áhuga á nýjustu tísku og ég þarf ekki alltaf að vera að versla föt. Hvað er að því að vera maður sjálfur?
Ég var ekki lögð beint í einelti en allir leiddu mig fram hjá sér, það var aldrei neitt ljótt sagt en treystið þið mér höfnunin er verri. Í skólanum leið mér alltaf eins og illa gerðum hlut sem var bara þarna. Ég var einmana og mér leið illa.
Á ákveðnum tímapunkti brotnaði ég saman, þetta var eins og blaðra væri sprengd. Eftir þetta fæ ég stundum grátköst, þegar blaðran blæs nóg út springur hún.
Ég veit að það er erfitt að skilja þetta en ímyndið ykkur að hvernig það var að vera alltaf í rauninni ein fyrir utan fjölskylduna.
Í dag er ástandið mun skárra, ég kynntist fólki sem er mun eldra en ég og kann að meta mig. Þetta fólk hefur dregið mig uppúr skelinni sem ég var í, ég er opnari og mér líður betur. Samt eru sumir dagar verri en aðrir, þó að líðanin sé allt önnur.
Ég leitaði aldrei hjálpar og ég sé eftir því núna. Ef þú átt við mikla vanlíðan að stríða leitaðu hjálpar, ekki byrgja allt inni eins og ég gerði.
