Ég veit ekki alveg hvernig ég á að orða þetta en ég hef verið að lesa ástarsögur og þær hafa hjálpað mér að því að þá get ég séð að það er ekki bara ég sem er að lenda í þessu, eins og við svo margar höldum.

Ég kynntist stráki fyrir einu og hálfu ári og hann er tveimur árum eldri en ég. Þetta var yndislegasti strákur sem ég hef kynnst. Um leið og ég var búin að kynnast honum aðeins varð ég alveg yfir mig hrifin af honum og ég notaði allan þann aukatíma sem ég hafði til að hitta hann ( sem var mjög lítill vegna þess við vorum bæði á fullu í íþróttum)

Það var þó oftast ég sem hringdi í hann og bað um að hitta hann, við vorum alltaf inni annað hvort hjá honum eða mér. Svo þegar ég spurði hann hvort að hann kæmi ekki út, þá var svarið alltaf neitandi og ég skildi aldrei af hverju hann vildi ekki fara út en fékk ekki sjálfa mig til þess að spyrja hann.

Ég gat treyst honum fyrir öllu og hann var alltaf að segja að ég væri ótrúlega falleg, en ég fékk aldrei ég elska þig eða einhvað í þá áttina. Hann sagði líka stundum við mig að hann væri ekki tilbúinn í samband og ég kinkaði alltaf kolli.

Svo eftir svona 3 mánuði var allt á niðurleið – hann var oftast upptekinn þegar að ég hringdi í hann og hann hætti alveg að hafa samband sjálfur. Ég vissi ekki af hverju en fékk aldrei sjálfa mig til þess að spyrja, vildi bara treysta á það að hann væri upptekinn.

Þegar að við vorum búin að vera saman í fimm mánuði stamaði hann því út úr sér hann að hann væri ekki lengur hrifinn af mér, ég vissi ekkert hvernig ég átti að hegða mér eða hvað ég átti að segja.

Tilfinningin var bara sú að það var eins og það væri verið að rífa allt innan úr mér, svo byrjaði hann að tala um aldur og að hann væri sá eini af vinunum sem að þekkti einhverja stelpu sem væri tveimur árum yngri en hann. Ég gat ekki sagt neitt ég reyndi að segja eitthvað en það kom ekkert út hann sagðist þurfa að fara og ég sagði bara „ókei, bæ“ og fór heim til mín inn í herbergi hágrátandi.

Daginn eftir hitti ég vinkonu mína, ég þurfti einfaldlega einhverja til að tala við og hún sagði mér þá að hann hefði verið að hitta einhverja stelpu á sama tíma og mig, hún hefði ætlað að segja mér þetta miklu fyrr en ekki fengið sig til þess að því að ég var svo hamingjusöm með honum, ég brotnaði niður og gat varlað trúað því að þessi strákur gæti gert það.

Nokkrum dögum seinna hringdi ég í hann og bað hann um að hitta mig og ég fór heim til hans og spurði hann út í þetta. Hann sagði að það væri algjört kjaftæði , ég vissi ekki hvorum ég ætti að trúa því að ég vissi að hún hefði verið eitthvað hrifin af honum, og að hann myndi aldrei segja eitthvað svona við stelpu sem hann þekkir ekki en veit bara hver er, þannig séð.

Í framhaldi varð ég soldið þunglynd og allt minnti mig á hann. Svo núna er komið ár síðan að hann hætti með mér. Ég hef reynt að hafa samband við hann og biðja hann um að hitta mig en það hefur ekki virkað, til þess að segja honum hvernig mér virkilega líður.

Ég náði einu sinni samband við hann á Facebook og þá sagði hann við mig að hann hefði séð eftir því að hafa byrjað með mér en ég veit ekki af hverju: Ég hef ekki gert honum neitt og ég vil fá útskýringu, alltaf þegar að ég sé hann núna þá brosi ég til hans og segi hæ og hann gerir slíkt hið sama.

Vinkonur mínar segja mér að gleyma honum en ég fæ mig ekki til að hætta að hugsa um hann…