Allt mitt líf hef ég verið talinn hamingjusamur strákur…foreldrar mínir spáðu aldrei neitt í slæmu hliðinni á mér, töldu mig alltaf vera frábæran son.
Aldrei neitt vesen á mér eða neitt stelpufár eða neitt. En því miður hef verið í miklu veseni og ég hef notað eiturlyf oftar en talið er eðlilegt. Ég átti aldrei neina fjölskyldu, ég átti bara fólk sem átti heima í sama húsi og ég sem ég borðaði kvöldmat með.
Aldrei á ævinni hef ég upplifað ást frá foreldrum eða systkinum. Ekki misskilja mig…ég er ekki gæinn sem fer niður í bæ allar helgar og kemur heim blindfullur og niðurlútur. Nei, ég er sá aðili sem er alltaf einn inní herbergi, ég á vini en þeir koma voða sjaldan til mín þegar ég þarf á þeim að halda. Ég á hins vegar fullt af kunningjum.
Nú er ég á 18 ári og aldrei á ævinni hef ég upplifað jafn miklar vangaveltur. Ég hef hugsað stanslaust um líf mitt frá nóvember í fyrra. Ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að gera við líf mitt. Og ég er svo hræddur um að enda sem einhver aumingi í framtíðinni.
Ég er jú í skóla en ég veit ekkert hvað ég er að gera…ég einbeiti mér ekki að neinu sem er í gangi. Mér líður alltaf vel í skólanum vegna þess að þar hitti ég vini mína og það er ástæðan fyrir því að ég er ennþá í skóla. Ég veit ekkert hvert ég er að fara með líf mitt.
Um daginn tók ég upp á því að byrja að skrifa dagbók, svona til að geta komið tilfinningum mínum á framfæri. Ég held ég hafi aldrei sagt neinum tilfinningar mínar, þó ég hafi farið til sálfræðings. Ég sagði honum bara til syndanna og mætti ekki aftur. Ég hef vandamál. Ég veit að ég er þunglyndur en það hlustar bara engin á mig.
Ég er kominn með leið á þessari grímu sem ég set alltaf upp þegar ég er innan um fólk. Svo oft hef ég ætlað að sigrast á feimni minni en ekkert gengið. Ég hugsa ennþá alltaf: „Einn daginn…þá mun kannski eitthvað fara að gerast í lífinu…“
