Ég get byrjað á að lýsa mér svona: 16 ára venjulegur strákur,stundar íþróttir 6-7 sinnum á viku, sinnir náminu sínu vel, hefur aldrei prófað að reykja, drekka, bagga og fleira sem unglingar prófa.

Ég býst við því, að þú, kæri lesandi haldir að lífið hjá þessum strák sé ansi ljúft, eintómur dans á rósum og ekkert vandamál…

En nei, leyfðu mér að segja þér svolítið frá því sem hefur verið að herja mitt líf síðastliðna mánuði

Sumarið rann í garð eftir góðan síðasta vetur í grunnskóla, útskriftaðist með fínustu einkunn og mér var veitt ýmis verðlaun, bæði frá skólanum, íþróttafélaginu og foreldrunum mínum. Lífið var ljúft.

Allt gekk upp eins og í sögu um sumarið; Frábærir vinir, frábær fjölskylda, fín vinna, útilegur, utanlandsferð og ég gæti haldið áfram að telja. En mikilvægast af öllu var stelpa, sú fallegasta sem ég hefði á ævinni minni séð (og því lýg ég ekki), yndisleg í alla staði og ég gæti eflaust skrifað heila ritgerð um allt það sem mér finnst heillandi við stelpuna, en við köllum hana X.

Ég var það heppinn að ekki aðeins dreymt um X heldur einnig var ég búinn að vera í sambandi með X í langan tíma sem var reyndar enginn auðveldur tími fyrir X en fyrir mig þá var þetta stórt og mikið hlass ofan á herðar mínar sem ég gekk í gegnum með henni og hjálpaði henni.

Ég hefði getað verið algjör heigull eins og kannski flestir unglingsstrákar gera þegar þeim er rétt einhver mikil ábyrgð og labbað í burtu frá henni þegar hún þarfnaðist mín mest, en var svo yfir mig ástfanginn af henni að ég gat ekki hugsað mér um að gera slíkt. Fyrir mig þá tók þetta mikið andlega því svona löguðu hafði ég aldrei kynnst á ævinni.

X þraukaði sumarið, ferðaðist mikið og vann, sem ég held að hafi komið henni á rétta braut og fengið hana til þess að njóta lífsins. Eins og ég segi þá ferðaðist hún mikið um sumarið og það þýddi að ég og X eyddum ekki eins miklum tíma saman og ég vonaðist eftir en þegar X kemur heim er stutt í það að skólinn byrji aftur og allt fer af stað aftur.

Ég byrja að upplifa það aftur að X líði illa og það var erfitt fyrir mig, því að ég hefði átt að vera til staðar fyrir hana, sem ég gat ekki alltaf gert því lengdin á milli heimilanna okkar var of löng. Svo breytist þetta aftur. X byrjar að verða ánægðari og ánægðari eftir að hún kynnist nýrri vinkonu í skólanum sem henni líkaði svona rosalega við.

Eftir þetta byrjuðu hlutirnir að breytast hjá okkur. Fjarðlægðin á milli heimilanna var alltaf sú sama en núna byrjuðum við að vaxa í burtu frá hvor öðru. Ekki veit ég af hverju það gerðist og ég spyr mig að því dags daglega en svo varð það. Tíminn leið og fjarðlægðin frá hvort öðru óx með hverjum deginum sem leið.

Ekki leið langur tími þar til að eitthvað gerðist sem ég vildi að hefði aldrei gerst. X vill ná áttum í sínu lífi og sambandið fer í pásu í langan tíma. Ég reyndi að sætta mig við það að svona væri þetta og ég gæti ekki ákveðið fyrir hana hvað hún vildi. Margar vikur liðu, erfiðar vikur fyrir mig, bæði útaf þessu og annara mála sem fæstir vilja kynnast. Svo einn daginn fæ ég sms þar sem X vill hitta mig.

Hjartað byrjar að pumpa mun hraðar og ég fæ fiðrildi í magann með von um að þetta leysist á góðan hátt. Við hittumst og tölum smá saman, ég ennþá með fiðrildi í maganum þar sem ég var ekki búinn að sjá hana í margar vikur og guð minn almáttugur, ef það var eitthvað þá var hún 10x fallegri en hún var síðast þegar ég sá hana.

Svo kemur að því:

X opnar munninn og orðinn koma út sem hafa verið í hausnum á mér síðan ég heyrði þau:Þetta er ekki að fara ganga á milli okkar.

Eftir þetta kvöld hugsa ég einungis um hvernig ég gat látið þetta gerast, að sleppa þessari æðislegu stúlku. Hvernig gat ég verið svona mikill hálfviti? Ég brýt mig niður andlega á hverju kvöldi í von um að hún finni það, sem ég veit að er heimskulegt, en hvað get ég gert.

Á hverju kvöld áður enn ég fer að sofa fer ég og bursta tennurnar,lít í spegilinn og „púff“, þarna birtist hún við hliðina á mér brosandi, en nei þetta eru allt dagdraumar. Ég labba svo inn í herbergi, leggst undir sænginna og geri eins og svo margur, að hugsa um lífið, og þegar ég segi lífið þá er ég að hugsa um hana.

Ég fer með faðirvorið og síðan bið ég til Guðs, að hjálpa mér að komast út úr þessari krísu sem ég er búinn að vera í, núna í nokkra mánuði, ég bið til Guðs um að vernda hana og leiða hana að réttri braut í lífinu. Þetta geri ég á hverju kvöldi.

Ég get ekki hætt að hugsa um hana, ég get það bara ekki, sama hversu mikið ég reyni að finna mér eitthvað sem fær hugann til að gleyma en þá birtist hún í hausnum á mér. Ég tala voðalega lítið við X núna en þegar ég geri það, þá finnst mér hún ekkert vilja með mig gera. Afsakið orðbragðið en; Er henni skítsama um mig?