Mig langar svo að segja eitthvað, en þetta er allt svo fast í mér. Ég veit ekki hvernig mér líður nákvæmlega og hvað þá að setja það í orð. Mér líður eins og ég sé föst í einhverri sál sem er undir skugganum.

Veit ekkert hvernig ég á að tjá mig, veit ekkert hvernig mér á að líða, veit bara ekkert hvað ég á að gera.

Á ég að gefast upp? Á ég að halda bara áfram og sjá hvað gerist næst?

Á ég að láta eins og ekkert hafi í skorist? Eða á ég bara að sofa á þessu?

Mig langar í gömlu tímana aftur. Ekki þar sem ég þurfti að hjúfra mig undir þykka dúnsæng og lagt kodda yfir höfuð mitt því ég nennti ekki að hlusta á öskrin, sömu endurtekningu aftur og aftur.

Ekki tímana sem ég vildi aldrei fara heim, því ég vissi ekki hvort ég kæmi inn og allt væri í kolsvartamyrkri eða að maðurinn sem átti að gæta mín væri að elda sér gúllas í eldhúsinu, algjörlega á rassgatinu með þessa djazz tónlist í botn og syngjandi í kór.

Ekki tímana sem ég var svo svo lítil alein einhverstaðar úti um hánótt að labba bara um og hugsa, vitandi nákvæmlega ekkert hvað gæti komið fyrir mig. Heldur andartaks-stundirnar sem mér leið svo vel, eins og hjartað mitt svæfi í dúnhreiðri.

Ég vil ekki minnast tímana sem ég átti með „konunni sem bar mig í 9 mánuði inni í sér“. Hún var ekkert fyrir mér. Hún var aldrei á staðnum. Hún var aldrei hjá mér þegar ÉG þarfnaðist á henni mest að halda.

Hún fór bara því hún gat ekki hugsað út fyrir kassann. Frekar skildi hún tvær litlar prinsessur eftir hjá óábyrgum manni sem hafði nákvæmlega ekkert vit á að einu sinni smyrja nesti fyrir okkur í leikskólann eða skólann. Hverskonar eigingirni er það?

Eitt sinn faldi ég mig því ég vissi að mamma mín ætti að sækja mig.Ég endaði hinsvegar með að fara með henni. Fyrsta sinn og ég var aðeins 9 ára sem hún dirfðist að slá barnið sitt. Mín æska var engin æska. Ég man örfáar góðar stundir. Man aðeins þær vondu. Og ekki einu sinni, þær eru ansi blörraðar í huga mér sem betur fer.Ætli það hafi ekki bjargað mér, hvað ég gat verið utan við mig og lokuð sem lítið barn.

Stundum líður mér eins og ég sé fórnarlamb fyrir hermönnum og ég sé langbesta skotmarkið.

Það er alltaf skotið mig niður.

Höfnun frá ást.

Hjartað mitt er allt í götum, eða á ég að segja sálin mín?

Ég er svo föst í gömlum venjum, vil aldrei breyta, vil frekar fara í gamla kærasta sem reyndust algjörir

fávitar frekar en að leita dýpra að einhverjum virkilega þess virði. Ég nenni því ekki lengur. Ég ætla að lenda í ævintýrum þegar ég verð fullorðin. Ég ætla að ferðast og skoða heiminn, kynnast nýju og skynsamlegu fólki og vinna skemmtilega vinnu. Ég læt ekki fortíð mína eyðileggja mig, eða neitt sem ég geri núna né í framtíðinni, ég nota hana aldrei sem afsökun.

Það sem gerðist fyrir mig gerðist og því fæ ég aldrei breytt, það eina sem ég fékk útúr þessu var þroski og reynsla.

Ég get sagt að ég sé nokkuð hamingjusöm í dag, ég bý á virkilega góðu heimili og mér líður vel. Þegar ég vakna á morgnanna kvíði ég fyrir engu, ég hlakka alltaf til að fá ný verkefni fyrir daginn, nýja reynslu mögulega, því enginn dagur er eins.

Þú gætir verið lifandi í dag en farinn á morgun. Ég reyni mitt besta að taka einn dag í einu. Set á mig glerskel sem ver mig fyrir fordómum, gagnrýnum, og öllu því grimma sem til er að finna í mönnum.

Ég lifi lífinu þrátt fyrir margt sem ég hef þurft að þola, og þetta ung.

Ég er svo heppin að vera til.