Ég er 36 ára kona og ég ræð ekki við mat. Mér hefur alltaf þótt gott að borða. Á unglingsárunum man ég eftir átköstum, þar sem ég borðaði það mikið að mér leið illa á eftir og eitt skipti það mikið að ég ældi. Á þessum tíma fór ég líka í fyrstu megrunina. Þær urðu margar eftir það.

Þær áttu samt eitt sameiginlegt, á einhverjum tímapunkti byrjaði ég segja mér að ég hefði staðið mig svo vel að ég ætti skilið að svindla. Þegar ég byrjaði að svindla gat ég kannski látið einn lítinn bita af einhverju nægja. Í næsta skipti gat ég ekki stoppað fyrr en eftir tvo bita, þangað til að ég hafði misst alla stjórn. Vigtin sveiflaðist auðvitað eftir þessu.

Þegar ég flutti af heiman þá fékk ég að ráða alltaf hvað var í matinn. Það þýddi að ég bætti á mig mörgum kílóum. Eftir nokkur ár var ég farin að nálgast þriggja stafa tölu en ég er lágvaxin kona svo að ég var löngu komin í alvarlega offitu. Fjölskyldumeðlimir voru farnir að benda mér vinsamlega á að ég væri að stefna heilsu minni í hættu.

Ég var komin með ýmis líkamleg einkenni offitu, hafði misst gallblöðruna, var stöðugt með meltingartruflanir, farin að finna fyrir liðverkjum.

Ég tel mig vera ágætlega greinda konu og ég las mér til um offitu og vissi margt um mergranir, næringargildi, gildi hreyfingar og allt það sem ég þurfti að gera. En eins og ég sagði grátandi í símann við systur mína einhvern daginn þegar ég var með sem mest ógeð á sjálfri mér: „Ég veit alveg hvað ég þarf að gera, en ég get þetta ekki!”

Eitt af því sem ég las var grein um mann sem var í OA-samtökununum(Overeaters Anonymous). Hann lýsti hvernig hann þurfti að skipuleggja matinn sinn fyrirfram á hverjum degi og hvernig honum leið miklu betur. Ég hugsaði þá að þetta væri eitthvað fyrir mig, en vissi líka að það væru litlar líkur á því að ég gæti þetta, ég var nefnilega þannig að í öllum mergrunarkúrum þar sem ég átti að halda matardagbók gekk það í nokkra daga, en …gleymdist” svo bara. Allt annað fannst mér samt passa nokkuð við mig, sérstaklega lýsingin á því hvernig samband hans við mat var.

Það var svo ca. fimm árum seinna að vinkona mín byrjaði í OA. Ári seinna bauð hún mér með á fund. Eftir að ég missti gallblöðruna var ég hætt að geta tekið megranir með brjáluðum nammidögum einu sinni í viku og ég vissi að ég þyrfti að gera eitthvað og þess vegna sagði ég já.

Ég heyrði strax að ég átti mikið sameiginlegt með þeim þarna voru. Ég gat alveg fundið e-ð sem passaði ekki við mig, en ég hafði lesið í lesefni OA að það væri eins og AA, nema maður setti bara matur í staðinn fyrir áfengi og ef ég gerði það virkuðu allar ræðurnar mínar um að alkóhólistar ættu bara að hætta að drekka einn dag í einu ekki lengur, ef ég sagði við sjálfa mig að ég þyrfti bara að ekki borða yfir mig einn dag í einu, eða ekki borða nammi einn dag í einu þá gat ég engan vegin staðið við það.

Ég fór fljótlega að vinna með trúnaðarkonu sem leiddi mig í gegnum 12 spor OA samtakanna. Ég fann út hvaða matartegundir ég gat ekki hætt að borða ef ég byrjaði á þeim og hélt mig frá þeim einn dag í einu. Ég bjó til mitt matarplan sem hét þrjá máltíðir á dag, einu sinni á diskinn, og ein til tvær millimáltíðir eftir þörfum og sleppti sykri, majónessalötum og ostum og kexi.

Í sporavinnunni komst ég að því að maður fær fullt af tíma og orku ef hausinn á manni er ekki alltaf sífellt að hugsa um mat, hvað maður eigi að borða næst, hvernig maður eigi að borða án þess að aðrir verði þess varir, hvort að einhver taki eftir því hvort maður fari ferð nr. 6 að kökuborðinu.

Ég hef í dag verið í fráhaldi í fimm ár, fimm mánuði og fimmtán daga. Ég hef misst 25-30 kg. Ég hef líka fengið að takast á við andlegar og tilfinningalegar hliðar sjúkdómsins, ég hef unnið með mína sjúklegu stjórnsemi, ég á eiginmann í dag sem eflaust væri ekki eiginmaður minn ef ég hefði ekki verið í OA, ég á gott samband við flesta, fíflunum í kringum mig hefur fækkað stórlega.

Ég fer á OA-fund a.m.k. einu sinni í viku, ég á trúnaðarkonu, ég er trúnaðarkona fyrir aðra, ég hef samband við aðra OA-félaga, ég skrifa um vandamál mín og tilfinningar og les OA-lesefni í staðinn fyrir að leysa öll vandamál með mat. Ég hef í fráhaldi tekist á við lífið, það hefur átt sín góðu og slæmu daga, en ég er miklu betur í stakk búin til að takast á við hvað sem er þegar hausinn á mér og líkaminn er ekki fullur af óhollum mat.