Að eiga systkin sem líður illa, er ástæða þess að þú vilt verða gott foreldri. Það þekkir enginn systkinið sitt jafnvel og þú gerir, það er enginn sem skilur það betur en þú, og það er enginn sem kemur í staðinn fyrir það og það er enginn sem kemur í staðinn fyrir þig.
Það að eiga systkin er erfitt, að eiga systkin sem þú færð ekki alltaf að hitta, er erfitt, og að eiga systkin sem þú veist að líður illa, það er erfitt. Það er oft erfitt að vita ekki hvað eigi að gera, að vita ekki við hvern eigi að tala. Sérstaklega er það erfitt ef enginn talar, ef ekki er hægt að tala þegar þörf er á því. Erfiðast er þó að liggja hliðina á systur sinni, duglegustu manneskju sem þú veist um, en líka sú sem á hvað mest erfitt.
Það er erfitt að liggja bara og geta ekkert sagt, liggja og vilja segja eitthvað en ekki getað það því spurningarnar eru of erfiðar og svörin ekki til. Það er ekki gott að byrja á umræðuefnum sem liggja hvað næst hjartanu, umræðuefni sem smeygja sér inn á hinum ólíklegustu tímum, þegar einfalt, sjálfsagt, og elskulegt orð líkt og pabbi, vekur upp ekkert nema sorgina.
Hversu ósanngjarnt er það að duglegasta manneskjan sem þú veist um og sú manneskja sem á skilið mestu ástina fær ekki að upplifa lífið eins og hún á skilið. Hvers vegna fékk hún ekki að eiga pabba, þann pabba sem hún á skilið, þann pabba sem elskar hana meira en allt í heiminum? Hvað afsakar það að sú manneskja sem ég elska mest á ekki pabba sem hún getur alltaf leitað til, kysst góða nótt og beðið fyrir í bænum sínum?
Ömurlegasta og leiðinlegasta er, að það er pabbi, það er pabbi til sem hún elskar meira en lífið sjálft, pabbi sem er einhvers staðar þarna úti og á ekki ást hennar skilið, en fær hana samt. Pabbi sem á eftir að missa af öllu því frábæra sem hún hefur að bjóða, pabbi sem fer á mis við það besta sem líf hans hefur upp á að bjóða, pabbi sem á ekki skilið að fá að vera kallaður pabbi, gerir það samt og svarar ekki.
Ég skil ekki. Af hverju fékk hún að kynnast því besta sem lífið hefur að bjóða, kynnast því sem hún fer á mis við, á hverju augnabliki, á hverri stundu, eina sem það gerði er að nú veit hún hvað hún er að missa af í lífinu, hvernig líf hennar gæti verið, hvernig það er að eiga pabba. Það er það erfiðasta.
Þegar systir þín þráir ekkert meira en pabbann sem hún fékk loksins að kynnast, en sem hvarf þrátt fyrir að hafa fengið mörg óverðskulduð tækifæri, þrátt fyrir að hafa kynnst stelpunni sinni sem hann var aldrei til staðar fyrir, stelpunni sem saknar hans meira en allt.
Þessi stelpa skilur ekki hvers vegna hann fór, hún er vön því að fólk tali illa um pabba sinn, hún þarf nú að venjast því að enginn tali um hann. Hún þarf að venjast því að fá ekki að tala um pabba sinn, enginn býst við því að hún sakni hans, sakni pabbans sem fór svo illa með alla, sakni mannsins sem lét sig hverfa, en hún gerir það samt, því ekkert kemur í staðinn fyrir pabba.
