Elsku vinkona. Í nær sextán ár hef ég þekkt þig betur en nokkur önnur manneskja í þessum stóra heimi, og það sama getur þú sagt um mig. Þú hefur verið til staðar þegar ég þarfnaðist þín og ég hef alltaf verið til staðar þegar þú þarfnaðist mín.
Fyrir rúmu ári síðan styrktist samband okkar meira en það áður hafði verið. Margt var að gerast hjá mér og hafði það mikil áhrif á líðan mína. Ég grét flest alla daga og kvöld. Enginn sem ég talaði við gerðieitthvað betra fyrir mig. Ég talaði við sálfræðing, en það virkaði ansi lítið. Síðan sagði ég þér hvað var í gangi. Þú brást við eins og sannar vinkonur áttu að gera. Þú talaðir með mér, grést með mér og sagði mér að þrauka.
Seinna, þegar mér var byrjað að líða betur töluðum við voða lítið um erfiðleika, heldur reyndum við að njóta lífsins eins og það væri. En ekki er lífið eilífur dans á rósum. Þú byrjaðir að eiga erfitt. Margt sem ég skildi ekki í fyrstu en þú sagðir mér frá öllu og hjálpaðir mér að skilja.
Enn eiga þessir erfiðleikar sér stað hjá þér og hefur líðan mín versnað aðeins. Oft hittumst við til að tala um lífið, grátum og segjum hvor annari að allt muni verða betra. Sem við vonum að það verði.
Ekki skulum við gleyma góðu stundunum sem hafa átt sér stað á seinustu sextán árin. Bæði gamlar og nýjar minningar munu alltaf vera varðveittar.
Ég enda þetta bréf með að þakka þér fyrir allar stundir sem við höfum átt saman. Ég vil þakka þér fyrir allan stuðningin sem þú hefur veitt mér, fyrir að standa með mér í gegnum bros og tár. Og það mikilvægasta, fyrir að hafa ekki gefist upp á mér.
Takk!
Þín vinkona,
að eilífu
