Ég sá hérna pistil um daginn um stelpu sem átti föður sem var alki svo ég ákvað að prófa sjálf því ég þarf að fá að pústa.
Ég er 18 ára stelpa, ung móðir reyndar. Fjölskylda mín þjáist mjög af alkóhólisma. Pabbi er alkóhólisti, systir mömmu, afi heitinn og bræður pabba. Þegar ég var með mínum fyrrverandi (alkóhólisti líka, eða háður fíkniefnum réttara sagt) sem er einnig barnsfaðir minn þá fékk ég alltaf að heyra frá honum hvað ég þyrfti að passa mig, ég þyrfti að passa mig því sérstaklega faðir minn væri svo mikill alkóhólisti og svo fjölskyldumeðlimir.
AA prógrammið var svo innprentað í hausinn á honum að ég bara hlaut að vera alkóhólisti líka! Hann var rosa ofbeldisfullur og skapstór og voru þeir tímar rosalega erfiðir.
En það erekki rétt að ég þurfi að vera alkóhólisti þó það sé í ættinni! Ég get að sjálfsögðu ekki sagt að ég geti ekki endað sem alkóhólisti. Er búin að drekka frá 14 ára aldri, en ég hef aldrei átt erfitt með drykkju, ég veit hvenær ég þarf að stoppa. Ég get farið á djammið og fengið mér bara 2 kalda. Það getur ekki faðir minn, alkóhólistinn.
Ég þroskaðist rosalega hratt, umgekkst strax fólk 20+ þegar ég var 13 að verða 14 ára. Allt fólk sem var í fíkniefnum, ég snerti það þó aldrei og guðslifandi fegin, held að það sé systur minni að þakka.
Hún lenti í þessu rugli og að þurfa að horfa uppá það vesen gerði mér alveg ljóst að sá stundarvímugjafi var ekki þess virði að snerta. Eignaðist síðan barn 15 að verða 16 ára. Þroskinn hefur alltaf verið á undan mínum árgangi.
Að eiga föður sem er rosalega virkur alkahólistinn getur reynst afar erfitt. Nú bara seinast í vikunni stal hann peningum af mér, ég asnaðist til að skilja peninginn minn eftir á hillunni og svo hringdi hann í mig til að láta mig vita að hann hefði eytt peningnum mínum.
Þetta getur verið rosa sárt og er það , vitandi að faðir þinn sé svo veikur að þú getur ekki skilið dótið þitt eftir á glámbekk.
Margt hef ég þurft að upplifa á þessum 18 árum mínum, hluti sem svona ung stúlka þurfa að hafa farið í gegnum.
Öll mín lífsreynsla hefur svo sannarlega mótað mig að þeirri manneskju sem ég er í dag.
Að upplifa erfiða hluti styrkir þig bara! Það getur tekið langan tíma, en á endanum gerist það, hafðu bara trú.
Nú í dag (þrátt fyrir að vera pirruð yfir því að faðir minn hafi rænt mig núna síðast í gær)er ég rosalega lífsglöð manneksja, á fullkomna dóttur, frábæra móður, frábæra vini.
Get farið út á lífið þegar ég vil þar sem móðir mín skilur alveg hvað er að eiga barn svona ung, hún sjálf fékk enga hjálp og varð rosalega einangruð og átti erfitt. Mér gengur vel í skóla (gekk verr á unglingsárunum), er í 2 vinnum og farin að stunda íþróttir aftur. Íþróttir geta hjálpað gríðarlega geðheilsunni.
Langaði bara að skrifa þennan pistil fyrir ykkur sem eigið veika foreldra, ég veit alveg hvað þetta er erfitt. Það þýðir samt sem áður ekki að þið meigið ekki fá ykkur að drekka, þið þurfið ekki að vera alkóhólistar þrátt fyrir að það sé í ættinni.
Ef þið treystið ykkur í það þá gerið þið það. Ég dáist samt að fólki sem drekkur ekki eða notar engin efni almennt. Það þarf gríðarlegan styrk.
En þið eruð ekki ein á báti. Munið það. Lífið verður alltaf betra þrátt fyrir að það komi erfiðir kaflar.
Takk fyrir mig.
