Aðsend grein sem okkur barst frá Maríönnu, hjúkrunarfræðinema:
Ég námsmaður á Íslandi og er að læra hjúkrunarfræði. Ég hef aldrei tekið nein lán fyrr en núna. Nú tók ég námslán en hef alltaf keypt mér hluti eingöngu ef ég hef efni á þeim og unnið eins og skepna á tveimur stöðum yfir sumartímann og jól.
Ég er á námslánum frá Lín og fæ 130 þúsund á mánuði sem lán, af þessari upphæð fara 75 þúsund í leigu á íbúðarhúsnæði, 13 þúsund í símreiking fyrir neti, sjónvarpi, heimasíma og gsm, 15þúsund í bensín einu sinni í mánuði. Eftir stendur um 27000 sem þarf þá að duga í upphald á mér og hundinum mínum á mánuði. Svo náttúrulega tala ég ekki um það ef ég þarf að kaupa skólabók eða blöð og prenthylki eða prentkvóta uppi í skóla. Það er um svona 5-8 þúsund á mánuði. Ég læt þetta virka með því að lifa mjög spart, ég labba allra minna ferða nema þegar ég þarf að fara í bónus að kaupa inn en það má ekkert útaf bregða eins og veikindi hjá mér eða hundinum eða tannlæknir sem ég þarf nauðsynlega að komast til núna en hef því miður ekki efni á því og sé ekki fram á það næstu 3 árin.
Ég þarf svo að borga námslánin til baka þegar ég hef lokið minni menntun og meðallaun hjúkrunarfræðinga eru nú ekkert til að hrópa húrra yfir eða um 235.000 á mánuði. Sem segir mér að ég verð að vera að klóra í bakkann peningalega séð alveg þangað til að ég er búin að borga upp námslánin mín.
Aðal ástæðan fyrir að ég skrifa þetta núna er að ég hugsa afhverju er ég að þessu? Til hvers að mennta mig? Það er engin hvatning til náms hér á Íslandi. Ef við miðum við Danmörku þá er fólki borgað fyrir að vera þar í skóla og það þarf eki að borga skólagjöldin.
Ég gæti alveg eins verið heima og gert ekkert allan daginn og verið á atvinnuleysisbótum sem eru um 160 þúsund krónur á mánuði og ekki þarf ég að borga þennan pening til baka eins og ég þarf að gera með námslánin. Gæti lifað helv… góðu lífi og leyft mér að fara út að borða og svona því þessi upphæð er mun hærri en ég er að fá núna.
Mér finnst fáránlegt að fólk geti bara verið að fá gefins pening á mánuði fyrir að vera atvinnulaust og 3, 4, 5 ár og ekki einu sinni að gera neitt til að finna sér vinnu heldur lifir bara góðu lífi svona.
Það er spurning hvort maður eigi bara að hætta að mennta sig og vera atvinnulaus heima eða fara til útlanda til að mennta sig og Ísland missir þá allt sitt menntafólk frá landi – er það það sem fólkið vill? Finnst líka skrýtið að meðan maður er á námslánum má maður helst ekkert vinna því þá skerðast lánin hjá manni.
