Harpa Dögg Nóadóttir er hörkustelpa með töff áhugamál á borð við mótorhjól, vélsleða og krossara. Hún og kærastinn hennar eiga 6 mótorhjól en einkahjólið hennar Hörpu er Suzuki GSXR600 eða Telefonica eins og hún kallar það. Harpa á stórann skúr þar sem hún sinnir þessum áhugamálum sínum en fyrir tveimur árum hóf hún einnig að skreyta hjólin sín með svokölluðu airbrush-i.

Hvenær byrjaðir þú í þessu sporti?

„Ég tók mótorhjólaprófið í maí 2004. Ég hjólaði reyndar voða lítið það árið og átti ekkert hjól. Fyrsta hjólið sem ég eignaðist fékk ég í jólagjöf sama ár frá kærastanum mínum, það var Honda CBR 600. Ég fékk það reyndar allt í pörtum og svo seldum við það aftur allt í pörtum. Sumarið á eftir gaf hann mér svo Suzuki savage 650. Ég hjólaði eitthvað aðeins á því en fljótlega fannst mér það kraftlaust og of stelpulegt fyrir minn smekk. Árið 2006 byrjaði ég að hjóla af einhverri alvöru og þá var sko ekki aftur snúið“

Hvað er þetta airbrush?

„Airbrush er listform líkt og t.d málaralist nema að í airbrushi er notaður einskonar penni. Penninn er tengdur við loftpressu og í þennan penna er sett mjög þunnt lakk/málningu. Lakkinu/málningunni er svo sprautað út úr „pennanum“ með lofti . Að ofan verðum pennanum er takki fyrir fingurinn og með honum stjórnar maður bæði magninu á loftinu og lakkinu/málningunni sem maður vill láta flæða í gegnum pennann. Til eru margar gerðir af airbrush pennum og hef ég prufað þá nokkra. Ég er ánægðust með pennana og loftpressuna frá IWATA. Þeir henta mér allavega best.“

Fyrsta airbrush myndin sem Harpa gerði.

Hvenær byrjaðir þú að airbrush-a?

„Ég byrjaði að airbrush-a í byrjun árs 2010 . fyrst ætlaði ég nú bara að leika mér að airbrush-a eitthvað á mótorhjólið mitt en ég kolféll alveg fyrir þessu. Síðan þá hef ég farið á 4 námskeið og stefni á að læra mun meira á þessu sviði. Það getur hver sem er lært að airbrusha. Það þarf ekki að kunna að teikna. Ef teikni kunnátta er fyrir hendi þá er það bara plús. Það þarf að ná tækninni og komast uppá lagið við að þetta. Sumir ná því mjög fljótt en aðrir þurfa að hafa meira fyrir því.

Er hættulegt að aka um á mótorhjólum?

„Þetta er alveg hættulegt eins og svo margt annað. Ef það gerist eitthvað þá á það líklega að gerast hvort sem þú ert á mótorhjólum, hestum eða fótbolta. Ef það gerist þá á það líklegast að gerast. Ég fæ svaðalegt kick út úr þessu, adrenalínið fer í botni og allur sá pakki. Ég væri samt rosalega til í að prufa að hjóla á braut eins og er útí heimi en því miður er voða lítið hlustað á okkur mótorhjóla fólkið og peningarnir sem til eru, eru notaðir í eitthvað allt annað og mun meiri „óþarfa“ heldur en að búa til braut fyrir okkur. það mætti líka alveg vera eins og ein hraðbraut hérna á klakanum svo að hægt sé að snúa vel uppá gjöfina og fá þar að leiðandi miklu meira kick útúr þessu.“

Þarf sérstakan hlífðarbúnað fyrir mótorhjólasportið?

„Já það þarf sérstakan hlífðarbúnað og hann er ekki bara til þess að friða samviskuna eins og maður segir. Hann er það eina sem getur verndað mann þegar maður dettur eða ef eitthvað kemur uppá. Ef maður t.d dettur og rennur eftir malbikinu þá er hlífðarbúnaðurinn það eina sem skilur á milli götunar og líkamans. Þá vil maður sko ekki vera í einhverjum „drasl“ búnaði. Það á s.s. helst ekki að spara eina einustu krónu þegar hlífðarbúnaðurinn er keyptur“.

Harpa og kærastinn hennar í réttum hlífðarfatnaði.

Er hægt að vera „dama“ með svona áhugamál?

„Auðvitað er hægt að vera „dama“ með svona áhugamál. Þó svo að ég teljist seint vera einhver dama en ég er algjör prinsessa eins og flestar aðrar stelpur. Mér finnst gaman að því að hafa mig til og klæða mig upp í fínni föt. Ég er samt ekkert alltaf í mínu fínasta pússi. Mér líður best í vinnufötunum, þá þarf ég ekki að hafa áhyggjur af því að skíta mig út ef ég t.d myndi allt í einu taka uppá því að fara að vesenast í skúrnum, airbrush-a eða eitthvað álíka. Ég er ein af þeim sem vill alltaf hafa eitthvað að gera, nenni ekki að sitja í leti og gera ekki neitt.“

Finnur þú fyrir fordómum?

„Það er mjög mikið af fólki sem dæmir eftir útliti eða áhugamálum og það er voða lítið hægt að gera í því. Einhver úr þeim hópi gæti alveg örugglega stimplað mann sem trukk eða eitthvað álíka fáránlegt. Það skiptir þó engu máli, allavega ekki hvað mig varðar. Þetta er mitt líf og ég nýt þess. Mér er svo nákvæmlega sama um hvað aðrir hugsa. Ég kem til dyranna eins og ég er klædd og ef fólk fílar mig ekki geta þau bara haldið sig einhverstaðar annars staðar. Þeirra missir, ekki minn.“