Það sem ég verð alltaf meira og meira vör við í samfélaginu eftir því sem ég eldist er hversu margir þurfa að spyrja um barnaeignir hjá okkur eða öðrum í kringum mig.
Ég skil ekki þessa „hefð” fyrir að spyrja ,,og hvenær ætlið þið svo að koma með barn?” síðan bíður fólk spennt eftir svari. Auðvitað spyrja sumir að þessu meira í gríni en alvöru og ætlast ekki til að fá svar, sem er annað en ég er að meina.
Ég hef rætt þetta við margar aðrar konur og flestar, ef ekki allar, kannast við þetta og þeim líkar það ekki vel. Maður áttar sig ekki á hvað þessi spurning er óviðeigandi fyrr en maður er kominn á barneignaraldurinn og farinn að hugsa um þetta af einhverri alvöru.
Ég hef velt fyrir mér hvernig ég eigi að svara þessari spurningu því alltaf nær fólk að gera mig jafn kjaftstopp og ég svara hikandi ,,Ja…uu…ég veit ekki…bara einhverntímann?“
Margar konur hafa misst fóstur, jafnvel oftar en einu sinni. Mörg pör hafa reynt og reynt í 3-4 ár og ekkert gerist. Mörg pör eru í stöðugum læknisheimsóknum og reyna að finna ástæðuna fyrir því að ekkert gengur.
Mörg pör þurfa hjálp lækna til þess að hjálpa þeim að eignast barn. Það eru jafnvel pör sem hafa engan áhuga á að eignast börn og ætla aldrei að eignast þau og ég tel að þessar spurningar og athugasemdir séu ömurlegar fyrir þau.
Kannski ætti ég að svara þessari spurningu svona þegar hún Stína frænka, sem ég þekki takmarkað, spyr mig að þessu í jólaboði þar sem allir eru að hlusta:,
,,Ég veit það ekki, ég missti fóstur í annað skipti í fyrradag og er búin að vera ómöguleg síðan”
,,Vonandi sem fyrst þar sem við erum búin að vera að ríða eins og kanínur um allt hús síðustu vikur”
,,Við vorum hjá lækni í síðustu viku og það kom í ljós að ég þarf að fara í tæknifrjóvgun til þess að geta orðið ólétt, við eigum pantaðan tíma 6. mars næstkomandi”
,,Ég ætla ekki að eignast börn”. Sjáið þið ekki fyrir ykkur svipinn á Stínu greyinu ef hún fær þetta svar?
Það eru mjög líklega einhverjir sem svara þessu svona, sem eru opnari fyrir þessu og er sama að aðrir viti hvernig staðan er, það er allt í góðu. En má þá ekki fólk segja frá því sjálft?
Fjölskyldan og vinir spyrja kannski helst þessara spurninga af því þau eru jú manns nánasta fólk og eiga rétt á að vita hvað er að gerast hjá manni í þessum málum.
En er það svo? Nei, ég tel það ekki vera. Ég tel þetta vera alfarið mitt mál og mér finnst ég hafa réttinn á að velja það fólk sem ég vil tala um þessi mál við. Af hverju að spyrja konuna reglulega eða um leið og hún er veik heima: ,,Ertu ólétt?”
Heldur þú að hún hafi ekki hugsað um það sjálf? Og ef svo er á hún að segja þér það? Þetta gæti verið besta vinkona þín en samt ætlaði hún ekki að segja þér það strax að hún væri ólétt, hún ætlaði að gera það þegar hún væri komin 10 vikur á leið en ekki 5 vikur.
Umræðan um kynlíf er alltaf að verða opnari og opnari í nútímasamfélagi sem ég tel að sé gott, en þegar kemur að því að reyna við þungun þá segi ég stopp. Að verða ófrísk er eitthvað sem kemur ekki neinum öðrum við. Þetta eru mjög persónuleg mál og stundum erfið. Samt halda margir áfram að spyrja og gefa í skyn að nú verði börnin að fara að koma.
Elsku vinir, vandamenn og allir aðrir, þegar ég verð ólétt þá fáið þið að vita það, ég vona að þið gleðjist með mér og þið megið spyrja mig út í allt sem þið viljið eftir að ég hef greint frá þungun.
Hinsvegar fáið að vita um hana þegar ég vil að þið vitið það, svo hættið að spyrja því mér á ekki eftir að finnast gaman að ljúga að ykkur með þessi mál, barnið kemur eða kemur ekki.
Höfundur: Arna Ingimundardóttir
