Nú líður að 10 ára endurfundum hjá árganginum mínum úr gagnfræðaskóla og þá fara ýmsar hugsanir í gang. Nostalgía og gamlar minningar flæða uppá yfirborðið. Þvílíkur dýrðartími sem það var að vera unglingur. Svo allt í einu man ég það.
Ég var hræðilegur unglingur. Mér þykir mesta furða að mamma hafi haldið hárinu í gegnum þetta allt saman. Ég var holdgervingur gelgjunnar, skapstór, reið, dramatísk og uppreisnargjörn. Í dag er ég því viðbúin að hitta gömul skólasystkini sem segja mér hversu hræðileg ég var, því það er alveg satt. Ég var erkitrunta og tík. Ég var vond við fólk, þó svo ég voni að ég hafi ekki verið alvond. Ég leit stórt á sjálfa mig og kom fram við marga af mikilli vanvirðingu.
Oft var ég bendluð við misfalleg mál sem rötuðu inn á borð kennara, námsráðgjafa eða jafnvel skólastjóra. Þó kom þaðfyrir að ég átti engan hlut í máli en samt sat ég undir grun og það þótti mér svívirða. Eftir á að líta skil ég það vel að ég hafi oftast legið fyrst undir grun, þar sem í flestum tilfella var ég sek.
Oft er sagt við þá sem lenda í einelti eða óréttlæti af hendi annars að misgjörðar manneskjan sé að þessu vegna eigin vanlíðan og vanmáttarkenndar. Þessi orð eru full af sannleika en þó engri réttlætingu.
Til allrar hamingju þroskumst við flest á endanum og ég tel mig hafa þroskast langt frá þeirri stúlku sem ég var. Ég legg mig alla fram við að sýna öðrum virðingu og vera jákvæð. Ég ber svo mikla virðingu fyrir öllum þeim sem ég gekk í skóla með og gleðst yfir öllum þeim sigrum og áföngum sem þau hafa náð í lífinu. Ég vona innilega að ungar stúlkur sem haga sér í dag eins og ég gerði þá, verði fyrri til að átta sig á hegðun sinni og snúa henni til betri vegar. Því einhverjum árum seinna kemur að því að þú lítur til baka og þú vilt vera stolt af sjálfri þér.
Að lokum vil ég koma þessu á framfæri við alla þá sem ég særði:
Ég biðst innilegrar afsökunar á hegðun minni og framkomu. Ég er alls ekki stolt af þeirri manneskju sem ég var.
Höfundur: Sigrún Guðlaugardóttir
