Ég verð að virðurkenna að ég dáist að íslenska handboltalandsliðinu. Það getur ekki verið auðvelt að vera með geðheilsu heillar þjóðar á bakinu ofan á það að vera að spila á móti bestu liðum í heimi.
Og þessar elskur voru svo sannarlega með þjóðina á bakinu þegar þeir spiluðu á móti Noregi síðastliðið miðvikudagskvöld. Og þjóðin var með hjartað í buxunum. Það var allavega ekki á réttum stað. Sérstaklega ekki síðustu tvær mínúturnar!
Ég semsagt horfði á leikinn í góðra vina hópi. Sem er ekki sniðugt þar sem ég breytist í einhverja allt aðra manneskju þegar ég horfi á íslenska landsliðið spila. Á það til að öskra á sjónvarpið eða þá að slökkva tvisvar – þrisvar á sjónvarpinu ef ég meika ekki spennuna.
Og ef leikurinn tapast þá tek ég aðeins of tapsáru týpuna á þetta og tala ekki við nokkra lifandi sálu í að minnsta kosti klukktíma! Handbolti er bara leikur samt sem áður!
En, já…leikurinn við frændur okkar frá Noregi var aðeins of spennandi sem varð til þess að kalla fram mismunandi viðbrögð hjá þeim sem sátu fyrir framann sjónvarpið.
Í stöðunni 21-25 fyrir Noregi gat vinur minn ekki meira og fannst uppþvottavélin meira spennandi en leikurinn. Muldrandi eitthvað um að hann gæti ekki horft á þetta svona upp á þjóðarstoltið að gera. Ég króaði skálina með bugðunum (sem er snakktegund) af þessar erfiðu mínútur svo handviss um að leikurinn væri hreinlega tapaður. Athugið að þarna voru alveg tuttugu mínútur eftir af leiknum! Já, við vorum svo eðlileg eitthvað á þessum tímapunkti.
En áfram hélt leikurinn og hetjurnar okkar söxuðu á forskot Norsarana. Samt reyndist erfitt að fá vininn til að setjast niður með okkur og horfa á leikinn. Hann sagðist koma þegar Ísland væri búið að jafna.
Og auðvitað sýndu strákarnir okkar, þessar elskur, frábæran karakter og jöfnuðu leikinn þrátt fyrir að vera kannski ekki að spila sinn besta leik. Og þá loks gat vinur minn sest niður til þess að horfa. En um leið og hann settist þá stóð ég upp.
Nokkrar mínútur eftir, spennan var að verða óbærileg og ég nánast gat ekki horft. Staðan var 30-30 og ekki mikið eftir. Ég stend upp, strunsa fram röflandi um að ég bara geti þetta ekki.
Satt að segja var ég ekki langt frá því að hjartaáfall þegar þarna var komið. En ég tek þá ákvörðun að ég skyldi horfa á síðustu mínúturnar hvernig sem þetta myndi allt saman fara.
Ég verð að viðurkenna það að ég man eiginlega ekki eftir tveimur síðustu mínútunum. Man það reyndar að ég gerði tilkall til stöðu Adolfs Inga með einhverjum öskrum. En ég veit það samt að tvö mörk voru sköruð og við unnum og það var það sem skipti máli.
Leiktíminn rann út og fagnaðarlætin þarna fyrir framan sjónvarpið voru eins og Ísland hefði verið að vinna úrslitaleikinn á EM en ekki bara leik í riðlakeppni á þessu ágæta móti. Svo var auðvitað farið á Facebook til þess að tilkynna heiminum hversu stoltur maður væri af þessu frábæra liði! (Og til að auglýsa eftir hjartastuðtæki.)
Hefði þessi leikur farið á hinn veginn hefði ég sleppt því að tala kannski í klukkutíma. Ókei- tvo, því við hefðum verið að tapa á móti Noregi (athugið ég segi að við hefðum verið að tapa en ekki íslenska landsliðið – það segir einhvern veginn allt sem segja þarf…)
Síðan hefði ég stungið upp á því á Facebook að stjórnmálasambandinu við Noreg yrði slitið og að allir sem væru að íhuga það að flytja þangað myndu hreinlega sleppa því. Og í þessum pistli hefðu ekki verið notuð nein lýsingarorð til þess að lýsa því hversu góðir ,,Strákarnir okkar” eru í raun. Allt saman mjög eðlileg viðbrögð við tapi.
Er ekki einhver til í að segja íslensku þjóðinni að handbolti sé bara leikur?!
