Sigmar Guðmundsson fréttamaður sem hefur verið kynnir RÚV á Eurovision segir um símakosninguna að vitað hafi verið frá fyrsta degi að þetta yrði fyrirkomulagið. Einnig segir hann að með djúpri virðingu fyrir öðrum lögum sé lagasmíð Grétu Salóme nokkrum klössum fyrir ofan hin.

Þetta segir fréttamaðurinn á Facebooksíðu sinni í nótt.

Hann segir um lætin sem hafa verið í kringum símakosninguna og ákvörðun hinna sjö dómara sem neitað hefur verið að gefa upp hverjir eru:

„Þetta er voða furðuleg umræða. Það hefur verið vitað frá fyrsta degi að þetta yrði fyrirkomulagið, rétt einsog í aðalkeppninni úti. Það munar sjö hundruð atkvæðum í simakosningunni sem er mjög lítið. Hver einstaklingur má kjósa oft þannig að þeir sem kjósa eru miklu færri en 80 þúsund. Nú skil ég það vel að þeir sem styðja Bláan ópal eða Magna séu vonsviknir, en það er fullkomið drama að halda því fram að eitthvað misjafnt hafi verið á seyði eða að það sé verið að hunsa vilja þjóðarinnar.

Þetta var einfaldlega jöfn keppni og svona endaði hún út frá reglum sem gefnar voru upp fyrirfram og engin gerði athugasemdir við. Svo er ágætt að hafa það í huga að við íslendingar höfum notið góðs af dómnefndum í keppninni úti. Það er til dæmis stundum talað um „dómnefndarlög“ sem eiga þá að falla í kramið hjá dómnefnd en síður í símakosningunni. Ekkert slíkt tal er sanngjarnt núna, finnst mér, því það munaði sáralitlu á efstu lögum í símakosningunni.“

Sigmar telur að lag Grétu hafi verið heppilegra til flutnings í keppninni heldur en lag Blás ópals:

„Umræðan væri skiljanlegri ef Blár ópal hefði rústað símakosningunni en það var bara ekki svo. Þess utan, án þess að það skipti neinu máli í þessari umræðu, er ég sannfærður um að lagið sem vann eigi margfalt meiri séns úti en blár ópal. Það eru einfaldlega of mörg svona úberhress stuðlög um hituna á hverju ári.

Með djúpri virðingu fyrir öðrum lögum, þá er lagasmíð Grétu Salóme nokkrum klössum fyrir ofan hin. Hitt er síðan annað mál að drengirnir í Bláum ópal eiga allan séns á því að verða stuðboltar íslenskrar dægurtónlistar næstu misserin.

Nágrannaatkvæðagreiðslan dugir aldrei til sigurs. Hún tryggir slatta af atkvæðum fyrir flestar þjóðir en er aldrei nóg til að vinna. Ef svo væri þá myndu Rússar eða Tyrkir vinna á hverju ári. Og þá ættu norðurlandaþjóðirnar ekki séns, en þeim hefur vegnað sérlega vel í júró síðustu ár.“

Um kosninguna sjálfa segir hann að lönd sem séu nágrannalönd og hafi sameiginleg markaðssvæði í tónlist gefi stig sín á milli, t.d. kjósi Íslendingar oftast lög frá Skandinavíu.

„Ég veit ekki af hverju þetta er svona hér á landi. Kannski væri ágætt að vera bara með símakosningu. En í stóru keppninni úti er þetta blandaða fyrirkomulag bráðnauðsynlegt til að koma í veg fyrir að „nágrannakosningin“ ráði öllu. Þessu var breytt eftir keppnina í Helsinki 2007 en þá komst bara nánast bara lög frá austur evrópu uppúr undanriðlinum (þá var bara einn undanriðill). Grikkland var eina þjóðin utan austur evrópu sem komst áfram ef ég man rétt. Síðan hefur dómnefnd verið til hálfs á móti símakosningunni og ég held að flestir séu mjög sammála um að það er heppilegt fyrirkomulag. Fyrir nú utan að dómnefndin er öryggisventill sem grípa þarf til ef símakosningin klikkar en það gerist á hverju ári í einhverjum löndum. Oftast Albaníu og Svartfjallalandi.“