Ég er 22 ára gömul stelpa og bý yfir brotinni sjálfsmynd. Ég skil ekkert í sjálfri mér. Allir eru að segja mér að ég sé sæt en þegar ég lít í spegilinn, sé ég hrædda stelpu. Stelpu sem finnst heimurinn einhvern veginn vera á móti sér.
Vinkonur mína skilja ekkert í mér, þar sem ég kem frá efnaðri fjölskyldu í úthverfi Reykjavíkur og hef í raun allt sem stelpa gæti dreymt um. Reyndar hefur verið pínu erfitt heima undanfarin ár, því pabbi vann í banka þegar hrunið var. Hann var háttsettur og hefur verið mikið á milli tannana á fólki. Mamma tók þetta mikið inn á sig og hefur verið hjá sálfræðingi síðan. En ég meina fólk vinnur sér sjálft inn peningana sína þannig ég veit ekki alveg hvað allt fólkið í samfélaginu er að væla.
Rétt fyrir hrun var pabbi búinn að lofa mér að gefa mér sílikon í brjóstin, þar sem ég var alveg að verða 18 ára… en svo varð ekkert úr því. Þannig í dag er í fyrrverandi ríka stelpan með litlu brjóstin. Þetta hljómar kannski yfirborðskennt en mér líður illa yfir þessu.
Sjálfsmynd mín er eins og gatasigti. Mér finnst mjög erfitt að nálgast hitt kynið, þar sem ég hugsa stöðugt um hvað brjóstin á mér eru lítil. Ég er aldrei í flegnu og stífna öll upp þegar strákar reyna að nálgast mig. Ég spila þá feimnu týpuna en inní mér loga ég af ástríðu.
Í dag er ég hins vegar mjög fegin að hafa ekki farið í sílkon, út af iðnaðarumræðunni! Ég meina iðnarsílikon og salt! Lord. Þegar ég skrifa þetta er ég í netsambandi við alveg yndislegan strák sem skilur mína complexa og styður mig. Hann vildi endilega að ég færi á Dale Carnegie námskeið sem á að efla sjálfstraust. Ég held ég skelli mér bara. Ég vil vera heilbrigð sál í hraustum líkama. Sílikon er ekki svarið!!!
ÁFRAM STELPUR!!
