Ég hef oft velt því fyrir mér af hverju fólk stelur eigum annarra. Ég hef nefnilega nokkrum sinnum lent í því að mínum hlutum sé stolið, hlutir sem í raun fela engin verðmæti í sér nema fyrir eigandann.
Til dæmis skil ég ekki fólk sem stelur yfirhöfnum á skemmtistöðum, töskum eða kortaveskjum. Töskunni minni var stolið af mér á Hressó í nóvember 2010, í henni voru engir peningar eða kort; einungis lyklar, snyrtivörur og ónýtur sími. Óheppin. Stalst þú töskunni minni?
Ég skil ekki heldur hvað fær fólk til að stela ódýrri myndavél sem er full af myndum annarra. Ég var í útilegu 10. júlí 2011, ég átti afmæli og myndavélinni minni var stolið þar sem ég gleymdi henni inni á kamar á Fossatúni. Inni á myndavélinni voru mörg hundruð myndir af börnunum mínum, jarðarförum ömmu minnar og afa og úr brúðkaupi frænda míns. Leiðinlegt. Stalst þú myndavélinni minni?
Ég hef oft verið í þeirri aðstöðu að ég gæti stolið einhverjum ómerkilegum hlutum annarra, ég er bara ekki þannig innrætt að ég geri svoleiðis og held að ég hreinlega gæti ekki notað stolinn hlut án þess að hugsa um manneskjuna sem á hann í raun og veru. Hvernig ert þú innrætt/ur?
Ég stel ekki, stelur þú?
Höfundur: Svanbjörg Vilbergsdóttir




















