Óli Stefán Flóventsson greindi frá reynslu sinni sem alkóhólista í knattspyrnu á opinskáan hátt á dögunum. Geir Þorsteinsson, formaður Knattspyrnusambands Íslands, segir að íþróttahreyfingin sé þverskurður af þjóðfélaginu og að sömu sjúkdómarnir séu hjá einstaklingum innan íþróttahreyfingarinnar eins og annars staðar í þjóðfélaginu.
„Íþróttahreyfingin telur tugi þúsunda íþróttamanna og við glímum við öll vandamál þjóðfélagsins. Sjúkdómarnir hrjá íþróttamennina í sama hlutfalli og aðra,“ segir Geir.
Óli Stefán Flóventsson, knattspyrnumaður og þjálfari, skrifaði nýlega grein á fotbolti.netþar sem hann greindi frá reynslu sinni sem alkóhólista í knattspyrnu. Óli Stefán segist hafa djammað og drukkið hressilega í tengslum við fótboltann og vitað innst inni að eitthvað væri að en ekki viðurkennt það fyrir sjálfum sér fyrr en á árinu 2008 að hann væri alkóhólisti. 2009 hafi hann svo farið í meðferð.
„Það er ekkert öryggi fyrir heilbrigðu líferni að vera íþróttamaður þó að það sé frekar tilhneigingin. Það er ekki lenskan í knattspyrnuliðum á efstu stigum eða lægri stigum að þurfa að fagna eða gráta hvern sigur. Það gengi aldrei,“ segir Geir og telur að áfengisdrykkja tengist frekar einstaklingum en hópum.
„Það er klárt mál að það eru einhverjir í vandræðum með áfengi í íþróttunum því að það er sama glíman þar eins og annars staðar en almenna tilhneigingin er sú að þeir sem eru í íþróttum og stunda sína íþrótt af alefli geta ekki leyft sér taumlausa óreglu,“ segir hann.
Óli Stefán var í fremstu röð í fótboltanum um árabil. Hann hefur spilað meira en 200 leiki í efstu deild og nokkra Evrópuleiki. Hann skrifar með eftirsjá í grein sinni að hann hefði kannski getað náð lengra og meiri árangri í knattspyrnunni ef Bakkus hefði ekki náð yfirhöndinni. „Stóra spurningin sem ég berst við í dag er, hefði ég getað gert betur eða náð lengra,“ spyr ann.
Í hverju liði eru leikmenn á sömu leið og Óli Stefán var áður en hann ákvað að taka til í lífi sínu og hætta að drekka árið 2009. Óli Stefán bendir á að íþróttahreyfingin sé á fullu við að útrýma munntóbaki og spyr hvort hún sé „vakandi í áfengisforvörninni.“
Geir bendir á að allar rannsóknir sem stuðst sé við sýni að íþróttir hafi mesta forvarnargildið. Miklar kröfur séu gerðar til íþróttahreyfingarinnar að bregðast við ýmissi þróun í þjóðfélaginu, til dæmis í forvarnarvinnu, en samt fái íþróttahreyfingin ekki fjármagn til að geta beitt sér.
„Það er alltaf tekið sem sjálfgefið að íþróttahreyfingin beini kröftum sínum að ýmsum öðrum málum en bara íþróttunum en til þess þarf fjármagn. Við erum vitanlega reiðubúin til að beita okkur til að berjast gegn þessu og hinu ef við fáum bara til þess fjármagn frá ríkinu,“ segir hann.
