Fyrir ári síðan var ég stödd í Taílandi í 5 vikna fríi. Á þessum 5 vikum upplifði ég ótrúlega margt sem kennir mér hvað sé mikilvægt í lífinu. Að vera hamingjusöm og þakklát fyrir það sem ég á.
Það sem risti hvað mest var þegar ég horfði á börnin leika sér. Þau léku sér með spýtu eða einn slitinn skó. Spýtan eða skórinn varð að öllu sem barnið hugsaði sér, sama hvort það var bíll, bolti eða flugvél. Og alltaf var barnið í sínum hugarheim að njóta þessarar einu spýtu.
Kannski naut ég þess svo að horfa á þetta því ég man í minni æsku var ekki svona mikið til af tilbúnu dóti og þurfti oft að notast við nátturuna til þess að búa til leiki, og kannski er þetta söknuður vegna æskunnar, en allavega heillaði þessi sýn mig afar mikið.
Ég man ég hugsaði, hér vil ég vera og kenna þessum börnum allt um hreysti og hreyfingu, því mér fannst börnin svo þakklát. Slíkt gefur svo mikið að maður gleymir aldrei þeirri tilfinningu sem þau gefa með þessu litla þakklæti sem þau kunna svo vel. Ef ég ætti eina ósk myndi ég óska þess að við hugsuðum eins og börnin okkar og værum þakklátari fyrir líkama okkar sem er svo magnaður og mikilvægur að sinna vel.
Ég hafði mikinn áhuga á að vita hvað Búddinn stendur fyrir og keypti mér bók þar sem fólk spurði spurninga til Búdda og hann svaraði. Ég tók eina setningu úr bókinni sem ég hugsaði mjög djúpt um og flokkaði hana alveg þangað til ég virkilega skyldi hvað verið var að meina:ÞJÁNING ER GJÖF.
Þessi setning er djúp og ótrúlegur máttur í henni. Þar sem ég er starfandi einkaþjálfari að þá nota ég þessa setningu afar mikið, ekki bara á mig heldur kúnnana líka. Því við vitum vel að það tekur á að læra nýja hluti eða ætla sér eitthvað markmið.
Þú verður bara að fara útfyrir þægindarammann og gera þessa hluti sem þú ætlar þér. Að hætta að reykja er þjáning sem gefur þér gjöf þegar þú stenst að yfirstíga fíknina. Að verða menntaður á einhverju sviði krefst mikillar vinnu og lærdóms en svo færðu gjöfina að útskrifast. Ég hef svo oft verið pirruð yfir því að fólk hætti í miðju kafi og bið fólk um að þrauka en það gefst samt upp.
Hugsunin er auðvitað að það sem er í vændum er svo yndislegt. Að ná markmiði er svo stór gjöf sem þú gefur sjálfum þér. En þú verður að skilja að eftir þjáningunni kemur gjöf. Þegar fólk sættir sig við þessa setningu og skilur hana á sinn hátt að þá hjálpar hún rosalega mikið þegar hugurinn vill fara til baka.
Það þarf ekkert að fara leynt með það að allir fara í ræktina í janúar og allt of há prósenta hættir á innan við sex vikum. Það er bara staðreynd. Ég vil meina að hugur okkar er ansi flöktandi og hugsum við allt of mikið: „Ef,“ „kannski,“ „ef til vill.“
Hlutirnir eru ekki oft á tíðum svona merkilegir. Að mega ekki eitthvað er ekkert merkilegt. Því miður ef þú ætlar þér að breyta þessum líkama sem þú átt – þá er ekkert merkilegt að mega ekki gúffa í sig súkkulaði allan daginn og segja svo: „Ég má aldrei neitt.“ Það flokkast undir græðgi en ekki kraft til að gera það sem þarf til. Enda er setningin: „Þjáning er gjöf“ til marks um að ef þú stenst súkkulaðiþörfina að þá færðu þá gjöf að vera ferskari og að ná þínum markmiðum fyrr sem gefur þér gjöfina.
Skilaboðin mín eru……þjáning er gjöf og ef þú skilgreinir hana og setur hana í undirmeðvitundina þína og manst hana alltaf að þá mun það hjálpa þér í einu og öllu sem þú tekur þér fyrir hendur. Ég sjálf hleyp ég upp brekkuna en labba niður hana því þjáningin á leiðinni upp er það sem gefur mér vellíðan á leiðinni niður.
Vertu frjáls eins og litlu börnin og þakklát fyrir að geta gert það sem þú getur gert. Hugur okkar er alltaf sterkasta vopnið eins og börnin okkar kenna okkur alla daga.
