Þunglyndi er sjúkdómur, er það ekki eitthvað sem allir eiga að vita? Ég veit ekki með ykkur en mér finnst mikilvægt að fólk viti að þeir sem þurfa að glíma við þennan sjúkdóm gera það ekkert af gamni sínu.
Höfum við ekki öll einhvern tíma heyrt einhvern segja um vin, skólafélaga eða vinnufélaga: „Æj hann er bara latur, nennir ekki að fara fram úr rúminu á morgnana“ eða „Hættu þessum aumingjaskap!“
Þegar þunglyndissjúklingi líður það illa að hann getur ekki hugsað sér að horfa fram í daginn, vill helst liggja einn inn í dimmu herbergi þá er það EKKI vegna þess að manneskjan er löt eða hefur ekki metnað.
Mér finnst fátt ómerkilegra en þegar fólk sem getur ekki með nokku móti reynt að setja sig í spor annarra og lítur á þennan sjúkdóm sem ekkert nema leti og vesældóm. Ég hef séð þetta og þessi sjúkdómur getur verið upp á líf og dauða.
Getur þú ímyndað þér hvernig það er að líða það illa að þú getir ekki hugsað þér að lifa annan dag? Það er örugglega erfitt ef þú hefur ekki verið í þeirri aðstöðu sjálf/ur. Það er hræðilegt og eitthvað sem enginn biður um.
Það getur hver sem er orðið þunglyndur og það skiptir ekki máli hversu vel manneskjunni gengur í lífinu, hversu marga vini hún á, hversu falleg hún er eða hversu mikla peninga hún á. Margir þunglyndissjúklingar hafa lent í því að fá setningar eins og þessar í andlitið: „Afhverju líður þér eiginlega illa? Þú átt allt sem þig langar í og hefur það ótrulega gott“ – Það er svo ljótt að segja svona en ég held að fólk geri það oft ekki af illsku heldur bara vegna þess að það veit ekki betur.
Þunglyndi er ekkert til að skammast sín fyrir og það er allt i lagi að tala um það. Fólk á ekki að þurfa að fela sig bakvið afsakanir vegna hræðslu við að koma út úr „þunglyndisskápnum“ eins og mér finnst gott að kalla það, þetta er bara sjúkdómur eins og allt annað og til þess að fá hjálp við honum þarf maður að viðurkenna vandann.
Ég bið fólk um að reyna að setja sig í spor annarra. Það eru ekki allir eins og fólk er ekki alltaf jafnheppið með heilsu.
