Ritstjórn barst þessi grein í tölvupósti:
Umræðan um einelti er mikil og málefnið er Íslendingum hugleikið þessa dagana.Hræðilega sorgleg myndböndungs fólks sem hefur orðið undir í baráttunni við djöfla snerta okkur öll, buguð andlit og grátbólgin augu þessara barna rista djúpt.
Nú er ég orðin fullorðin, eða svo gott sem, en minningarnar úr æsku eiga ennþá vissan stað í mér. Ég kem úr litlu samfélagi, ég var þybbin og með úfið hár, flatbrjósta og ómáluð, ég var skrítin.. Já ég var reyndar mjög skrítin, svona náttúruelskandi einfari í Hagkaups flíspeysu, hjólaði með hjálm og hafði áhuga á hlutum sem voru ekki kúl. Hlutir eins og pólitík og stjörnufræði. Ég viðurkenni það fúslega að það vann ekki margt með mér á þessum tíma. Ég lenti ekki í mesta helvítinu af mínum samnemendum, þar voru einstaklingar sem fengu enn verri meðferð en ég, ég mun aldrei geta sett mig í þeirra spor.
Það sem stingur í hjartað mitt í dag, það sem rífur upp gömul sár og endurvekur sársaukann eru einmitt þessi myndbönd. Myndböndin sjálf eru erfið ein og sér en það sem er ennþá erfiðara er að horfa upp á ummæli fyrrum kvalara minna um þau. Fólk sem gat sett út á mig upphátt og í hljóði hvern einasta dag í 4 ár finnur sig knúið í dag til að prédika um hversu slæmt einelti er. Á Facebook heldur það skammarræður um hversu brýnt sé að stoppa einelti. Í alvöru talað? Hvernig voga þau sér? Þetta sama fólk áleit það tómstundargaman að gera grín að mér, helst þannig að ég færi í kerfi og yrði reið, roðnaði eða færi að gráta svo það væri hægt að gera enn meira grín að mér.
Inni í hjartanu á mér vona ég að þetta fólk sé bara í alvöru búið að breytast, ég vona að það sé búið að þroskast og ég vona að það ali börnin sín betur upp en foreldrar þeirra gerðu. Ég vona að þegar skólastjórinn sest niður með þessu fólki og segi þeim að barnið þeirra sé að leggja í einelti svari þau ekki eins og foreldrar sínir: „Hún er bara of viðkvæm“.
Inni í mér vona ég að allt þetta fólk sem hefur hagað sér svona viti hvað það gerði rangt, iðrist og vilji í raun og veru vera góðir og heiðarlegir þátttakendur í samfélaginu okkar. Ég trúi á það góða, maður verður að trúa að fólk geti breyst. Ég fyrirgef þrátt fyrir að hafa ekki verið beðin fyrirgefningar.
Að lokum vil ég koma nokkrum orðum til þeirra sem eru í sömu sporum og ég var:
Fyrst og fremst, við gefumst aldrei upp!
Haldið fast í það sem gerir ykkur sérstök og leggið alla ykkar krafta í að vera góðar manneskjur, annað en fólkið sem kemur illa fram við ykkur. Eina leiðin til að vinna þessa djöfla er að vera sterkur og verða betri manneskja eftir hvert högg. Einbeitið ykkur að því að ná markmiðum ykkar, á endanum sér maður hver það var sem tapaði baráttunni, það var ekki ég, það ert ekki þú, það eru þau sem tapa.
