Þegar ég var yngri var ég svakalega feimin. Ég átti erfitt með samskipti, þá sérstaklega við ókunnuga, til að mynda tók mig oft nokkra daga að safna kjarki til að hringja og panta klippingu. Ég var viss um að ég myndi segja eitthvað fáránlegt og þá yrði hneykslast á mér. En ég stækkaði, ég þroskaðist, ég varð hugrakkari, ég varð reynslumeiri en fyrst og fremst sá ég að ókunnugt fólk er oft mjög vingjarnlegt og vill hjálpa manni.
Já ég breyttist, nú er ég sú sem segi afgreiðslufólkinu í búðinni hvernig ég rann beint á rassinn áður en ég labbaði inn í búðina, eða að ég sé búin að vera veik í tvær vikur og langi að gefa mér eitthvað nýtt í fataskápinn til að hressa upp á útlitið. Stundum tekur fólk vel undir þetta spjall og stundum ekki. Mér finnst huggulegt að geta spjallað við og hlegið með samlanda mínum út af litlu eða engu. Ég er auðvitað ekki að spjalla við alla sem ég mæti út í búð en það koma upp aðstæður sem gefa gott tækifæri á spjalli.
Mér finnst tíðarandinn snúast mikið um það að dæma aðra, að þessi hugsi ekki um annað en ræktina, eða að þessi sé greinilega latur því hann sé svo feitur eða að ákveðinn sjómaður hefði aldrei átt að tala um vissan atburð svona snemma, eða um aðra hluti sem við vitum í raun ekkert um.
Ég fór til Kenya í tæpar 3 vikur síðasta sumar. Það sem kom mér skemmtilega á óvart var hvað allir voru vingjarnlegir og almennilegir við mann. Allt í kringum mann kom fólk og heilsaði manni, spurði hvaðan maður væri, hvað maður væri að gera og allir vildu hjálpa manni. Mér leið svakalega vel í Kenya því manni var tekið svo vel, maður varð strax einn af heimamönnum.
Hér tíðkast það ekki að spjalla við gæjann sem stendur fyrir framan þig í röðinni á kassanum í Hagkaup, eða við konuna sem situr við hliðina á þér á hárgreiðslustofunni, eða bjóða gömlu konunni að halda á innkaupapokunum hennar út í bíl og hvað þá að hrósa henni fyrir flotta hattinn hennar. Ég tel að Íslendingar séu ágætlega vingjarnleg þjóð en ég tel líka að við gætum verið vingjarnlegri og samrýmdari. Við erum lítið land, lítil þjóð sem ættum að vera stolt af því sem við eigum. Við eigum öll eitthvað sameiginlegt einfaldlega af því við búum á Íslandi. Það er ekki bara kreppan sem við eigum sameiginlega eða annað neikvætt heldur er svo margt jákvætt.
Ég vil að við Íslendngar hjálpum hverjir öðrum þegar við getum hvort sem það eru stórir hlutir eða litlir, verum hlýleg við hvert annað, hættum að dæma aðra, hrósum hvert öðru því hver vill ekki láta hrósa sér? Ég ætla ekki að byrja daginn á því að hneykslast á einhverju á netinu, frekar ætla ég að labba út brosandi, bjóða góðan daginn og jafnvel hrósa konunni í röðinni fyrir framan mig fyrir hvað hún er í fallegri rauðri kápu. Kannski gerir það daginn hennar örlítið betri.
